ดาราศาสตร์

ถ้าดาวพฤหัสบดีหยุดหมุน ชั้นบรรยากาศจะกลายเป็นสีเดียวหรือไม่?

ถ้าดาวพฤหัสบดีหยุดหมุน ชั้นบรรยากาศจะกลายเป็นสีเดียวหรือไม่?


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ดูภาพดาวพฤหัสบดีมีสีและลวดลายต่างๆ มากมาย ฉันคิดว่าการหมุนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มาก เนื่องจากมี "แถบ" แนวนอนอยู่บนดาวเคราะห์ตามทิศทางของการหมุน

หากการหมุนช้าลงและหยุดลงในที่สุด บรรยากาศจะปะปนกันและหมดไปตามเวลาจนกว่าเราจะเห็นเพียงสีน้ำตาลเลือน (?) แต่ไม่มีการเปลี่ยนสีหรือลวดลายอื่นๆ บนพื้นผิวหรือไม่


พวกมันมักถูกเรียกว่าเจ็ตสตรีม แต่แถบที่มองเห็นได้ที่คุณเห็นในดาวพฤหัสบดีน่าจะเป็นเซลล์ของแฮดลีย์มากกว่า กระแสการพาความร้อนที่เคลื่อนความร้อนจากด้านล่างของพื้นผิวดาวเคราะห์ขึ้นสู่ระดับสูงก่อนจะเย็นลงและหมุนกลับลงมาด้านล่าง แถบสีเข้มขึ้นในบรรยากาศที่อุ่นขึ้น แถบสีอ่อนกว่า ซึ่งทำให้สีอ่อนลงด้วยน้ำแข็งมากขึ้น กำลังตกลงมา

https://en.wikipedia.org/wiki/Hadley_cell#/media/File:Earth_Global_Circulation_-_en.svg

https://en.wikipedia.org/wiki/Atmosphere_of_Jupiter#Zones,_belts_and_jets

การหมุนเร็วของดาวพฤหัสทำให้มีเซลล์แฮดลีย์หลายเซลล์ต่อซีกโลก จากการเปรียบเทียบ โลกมี 3 และดาวศุกร์มี 1 การหมุนที่เร็วขึ้นและบางทีอาจมีขนาดที่ใหญ่กว่าของดาวพฤหัสบดีด้วยก็สร้างเซลล์ Hadley ขึ้นเช่นกัน

ที่กล่าวว่าถ้าดาวพฤหัสบดีไม่หมุน มันก็จะยังมีความร้อนจากเบื้องล่าง ลอยขึ้นและหนีออกมา อุณหภูมิจะยังคงลดลงจากด้านล่างเนื่องจากความร้อนภายใน

สิ่งที่อาจดูเหมือนเป็นคำถามที่ซับซ้อน แต่ฉันคิดว่าสีน้ำตาลสม่ำเสมอไม่น่าจะเป็นไปได้ มันยังคงมีบริเวณที่มืดกว่า อากาศอุ่นขึ้น และน้ำแข็งที่เบากว่าเต็มไปด้วยอากาศที่ตกลงมาและเย็นกว่า แถบของดาวพฤหัสบดีไม่ใช่เพราะบรรยากาศไม่ปะปน แต่เป็นเพราะอากาศอุ่นของดาวพฤหัสบดีมีสีที่แตกต่างจากอากาศที่เย็นจัดของดาวพฤหัสบดีที่เย็นจัด

นอกจากนี้ การหมุนใด ๆ ก็ไม่ทำให้โลกมีด้านดวงอาทิตย์และด้านกลางคืนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งอาจแตกต่างกันไปบ้างขึ้นอยู่กับว่าไม่มีการหมุนเลย เทียบกับการหมุนที่ล็อคด้วยกระแสน้ำอย่างช้าๆ แต่ถึงกระนั้น ด้านดวงอาทิตย์ก็จะอุ่นขึ้น ชั้นบรรยากาศบนของดาวพฤหัสถูกขับเคลื่อนโดยความร้อนจากด้านล่างมากกว่าความร้อนจากดวงอาทิตย์ แต่ดวงอาทิตย์ยังคงมีผลกระทบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมันส่องแสงเพียงด้านเดียวของโลก

ฉันไม่คิดว่าเรามีความรู้สึกที่ดีว่าดาวเคราะห์ประเภทดาวพฤหัสบดีที่ไม่หมุนอาจมีหน้าตาเป็นอย่างไร อุณหภูมิของบรรยากาศชั้นบนจะเป็นปัจจัยหลัก แต่ถ้าหากไม่มีการหมุน ฉันคิดว่าอาจต้องใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ระดับสูงเพื่อหาคำตอบ

กระแสน้ำขนาดใหญ่บางอย่างอาจเป็นไปได้ อาจมีรูปแบบคล้ายกับรูปร่าง "Y" ที่สังเกตได้จากรังสี UV ในบรรยากาศของดาวศุกร์ หรืออาจเป็นกระแสน้ำในมหาสมุทรที่คล้ายรูปแบบ แต่นั่นเป็นเพียงการคาดเดา

https://www.space.com/28835-venus-y-shape-mystery-solved.html


บรรยากาศของดาวอังคาร: องค์ประกอบ ภูมิอากาศ และสภาพอากาศ

ดาวอังคารเป็นดาวเคราะห์ที่แสดงการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในวงกว้าง แม้ว่าชั้นบรรยากาศของดาวอังคารจะเคยหนาพอที่จะให้น้ำไหลบนพื้นผิวได้ แต่ในปัจจุบันนี้น้ำนั้นหายากหรือไม่มีอยู่จริง บรรยากาศในทุกวันนี้ก็บางเกินไปที่จะเลี้ยงชีวิตได้ง่ายอย่างที่เรารู้ๆ กัน แม้ว่าชีวิตอาจมีอยู่ในสมัยโบราณก็ตาม

ภูมิอากาศของดาวอังคารมาจากหลายปัจจัย เช่น แผ่นน้ำแข็ง ไอน้ำ และพายุฝุ่น ในบางครั้ง พายุฝุ่นขนาดมหึมาสามารถปกคลุมทั้งโลกและคงอยู่นานหลายเดือน ทำให้ท้องฟ้ามัวหมองและเป็นสีแดง


Aerts, C., et al.: Science 300 (5627), 1926–1928 (2003)

Aerts, C. , et al.: Asteroseismology, Astronomy and Astrophysics Library. Springer Science + Business Media B.V (2010)

Agol, E.: ApJ 731, 31 (2011)

Alibert, Y. และคณะ: A&A 417, 25 (2004)

Alibert, Y. และคณะ: A&A 434, 343 (2005)

Almenara, J.M. , et al.: A&A 506, 337 (2009)

อลอนโซ่, อาร์, et al.: A&A 506, 353–358 (2552)

อลอนโซ่, อาร์, et al.: A&A 501, L23–L26 (2009b)

Ammons, S.M. , et al.: ApJ 638, 1004–1017 (2006)

Appourchaux, T., et al.: A&A 543, A54 (2012)

Auvergne, M., et al.: A&A 506, 411 (2009)

Baglin, A. , et al.: ใน: 36th COSPAR Scientific Assembly เล่มที่. 36 น. 3749 (2549)

Ballard, S., et al.: ApJ 743, 200 (2011)

บัตรลงคะแนน J. , et al.: A&A 423, 1051–1061 (2004)

บัตรลงคะแนน J. , et al.: A&A 530, A97 (2011)

Barclay, T., et al.: Nature 494, 452–454 (2013)

Barge, P. , et al.: A&A 482, L17–L20 (2008)

Barnes, JW, Fortney, J.J.: ApJ 616, 1193 (2004)

Barnes, S.A.: ApJ 669, 1167–1189 (2007)

Barnes, JW, et al.: ApJS 197, 10 (2011)

Basu, R. , et al.: ApJ 728 (รหัส 157), 10 (2011)

Batalha, NM, et al.: ApJL 713, L103 (2010)

Batalha, NM, et al.: ApJ 729, 27 (2011)

Batalha, NM, et al.: ApJS 204, 24 (2013)

Batygin, K. , et al.: ApJ 738, 1–11 (2011)

Bean, J.L. , et al.: Nature 468, 669–672 (2010)

Beck, PG, et al.: Science 332, 205 (2011)

Beck, PG, et al.: Nature 481, 55–57 (2012)

เครื่องนอน, T.R. , et al.: ApJ 713, L176–L181 (2010)

เครื่องนอน, T.R. , et al.: ธรรมชาติ 471, 608–611 (2011)

Ben-Jaffel, L.: ApJ 671, L61–L64 (2007)

Ben-Jaffel, L., Sona Hosseini, S.: ApJ 709, 1284 (2010)

Benneke, B., Seager, S.: ApJ 753, 100 (2012)

Bergemann, M. , et al.: MNRAS 427, 27–49 (2012)

Berta, Z.K. และคณะ: ApJ 747, 35 (2012)

Bodenheimer, P. , et al.: ApJ 592, 555–563 (2003)

Boley, A.C. , et al.: Icarus 207, 509–516 (2010)

Bonfils, X., et al.: A&A 549, A109 (2013)

Bonomo, A.S. , Lanza, A.F.: A&A 547, A37 (2012)

Borkovits, et al.: MNRAS 428, 1656 (2013)

Borucki, W.J.: อิคารูส 58, 121B (1984)

Borucki, W.J. , et al.: Science 325, 709 (2009)

Borucki, W.J. , et al.: ApJ 745, 120 (2012)

Borucki, W.J. , et al.: Science 340, 587 (2013)

Boss, A.P.: วิทยาศาสตร์ 276, 1836 (1997)

Brassard, P. , et al.: ApJ 563, 1013 (2001)

Breger, M. , et al.: MNRAS 414, 1721 (2011)

Breger, M. , et al.: ApJ 759 (รหัส 62), 10 (2012)

Briquet, M., et al.: A&A 527 (A112), 8 (2011)

Briquet, M., et al.: A&A 557 (L16), 4 (2013)

Broeg, C. , et al.: EPJWC 47, 3005 (2013)

บราวน์, TM, et al.: ApJ 427, 1013 (1994)

บราวน์ TM: ApJ 593, L125 (2003)

Budaj, J. , et al.: A&A 557, A72 (2013)

Burke, C.J. , et al.: ApJS 210, 19 (2014)

Cabrera, J. , et al.: A&A 522 (A110), 10 (2010)

Cabrera, J.: EAS Publ. เซอร์ 42, 109 (2010)

Cabrera, J. , et al.: ApJ 781, 18 (2014)

Catanzarite, J. , Shao, M .: ApJ 738, 10 (2011)

Carter, J.A. , et al.: Science 337, 556 (2012)

Casertano, S. , et al.: A&A 482, 699 (2008)

Casewell, SL, et al.: ApJ 759, L34 (2012)

Cassan, A., et al.: Nature 481, 167–169 (2012)

Catala, C .: ExA 23, 329–356 (2009)

Catala, C., Appourchaux, T.: JPhCS 271a2084C (2011)

Ceillier, T. , et al.: A&A 555, A54 (2013)

Chambers, J.E. , Cassen, P.: M&PS 37, 1523 (2002)

Chaplin, W.J. , et al.: ApJL 732, L5 (2011)

Chaplin, W.J. , et al.: ApJ 766, 101 (2013)

Charbonneau, D. , et al.: Protostars and Planets V 701 (2007)

Charbonneau, D., et al.: ธรรมชาติ 462 (7275), 891 (2009)

Charpinet, S., et al.: Nature 461, 501 (2009)

Charpinet, S., et al.: A&A 516, 6 (2010)

Charpinet, S., et al.: Nature 480, 496 (2011)

Chiappini, C., et al.: A&A 449, L27—L30 (2006)

Chiosi, C.: IAUS 239, 235 (2007)

Christensen-Dalsgaard, J.: IAUS, 123. ใน: Christensen-Dalsgaard, J. , Frandsen, S. (eds.) p. 3 (1988)

Collier-Cameron, A. และคณะ MNRAS 380, 1230 (2007)

Contadakis, M.E. , et al.: ใน: Contadakis, M.E. , et al. (ed.) The Apple of Knowledge, pp. 459–474 (2010)

Contadakis, M.E. , et al.: AN 333, 583 (2012)

Cooper, C.S. , Showman, A.P.: ApJL 629, L45 (2005)

Corsaro, E. , et al.: ApJ 757 (รหัส 190), 13 (2012)

Cowan, N.B. , Agol, E.: ApJL 678, L129 (2008)

Cowan, N.B. , Agol, E.: ApJ 726, 82 (2011)

Crossfield, IJM: A&A 545, A97 (2012)

Csizmadia, Sz., et al.: A&A 417, 745–750 (2004)

Cunha, M.S. , Metcalfe, T.S.: ApJ 666, 413 (2007)

Czesla, S., et al.: A&A 505, 1277–1282 (2009)

de Mooij, E.J. W. , et al.: ApJ 771, 109 (2013)

Deeg, H.J. , et al.: A&A 338, 479 (1998)

Deeg, H.J. , Doyle, LR: EPJWC 11, id.05005 (2011)

Degroote, P., et al.: Nature 464, 259–261 (2010)

Degroote, P. , et al.: A&A 536 (รหัส.A82), 15 (2011)

Degroote, P. , et al.: A&A 542 (id.A88), 25 (2012)

Deheuvels, S. , Michel, E.: A&A 535, A91 (2011)

Deheuvels, S., et al.: ApJ 756, 19 (2012)

De Mooij, E.J.W. และคณะ: A&A 538, A46 (2012)

Derekas, A., et al.: MNRAS 425, 1312–1319 (2012)

Demory, B.-O., et al.: ApJL 735, L12 (2011a)

Demory, B.-O., et al.: ApJS 197, 12 (2011b)

Demory, B.-O., et al.: ApJL 751, L28 (2012)

De Ridder, J. , et al.: Nature 459, 398 (2009)

Diaz, R.F. , et al.: MNRAC 441, 983 (2014)

Dodson-Robinson, S.E. , Bodenheimer, P.: Icarus 207, 491–498 (2010)

Dong, S., Zhu, Z.: ApJ 778, 53 (2013)

Doyle, L.R. , et al.: Science 333, 1602 (2011)

Dvorak, R. , et al.: A&A 226, 335 (1989)

Dziembowski, W.A. , Pamyatnykh, A.A.: MRNAS 385, 2061–2068 (2008)

Dzigan, Y. , Zucker, S.: ApJL 753, L1 (2012)

Eggenberger, P. , et al.: A&A 519, A116 (2010)

Eggenberger, P. , et al.: A&A 544, L4 (2012)

Eggleton, PP: JASS 29, 145–149 (2012)

Ehrenreich, D., et al.: A&A 547, A18 (2012)

Ekenbäck, A., et al.: ApJ 709, 670–67 (2010)

Elkins-Tanton, L. , Seager, S.: ApJ 685, 1237 (2008)

Erkaev, N.V. , et al.: Astrobiology 13 (11), 1011–1029 (2013)

ESA/SRE (2011) 13: รายงานการศึกษาคำจำกัดความของ PLATO ระหว่างการสมัครผู้สมัคร M1/M2 (2011)

ESA/SRE(2552)4: รายงานการศึกษาการประเมิน PLATO (สมุดเหลือง) (2009)

เอสโกบาร์ et al.: A&A 543, A96 (2012)

Fabrycky, DC, et al.: ApJ 750, A114 (2012)

Faedi, F. , et al.: MNRAS 410, 899 (2011)

Faigler, S., et al.: ApJ 746, 185 (2012)

Faigler, S., et al.: ApJ 771, 26 (2013)

Figueira, P., et al.: A&A 493, 671 (2009)

Fontaine, G. , et al.: PASP 113, 409 (2001)

Fontaine, G., Brassard, P.: PASP 120, 1043 (2008)

Fontaine, G. , et al.: A&A 539, 12 (2012)

Ford, E.B. , et al.: ApJ 750, 113–131 (2012)

Ford, E.B. , Holman, M.J.: ApJL 664, 51 (2007)

Fortier, A., et al.: A&A 473, 311–322 (2007)

Fortier, A., et al.: A&A 549, 44 (2013)

Fortney, J.J. , et al.: ApJ 659, 1661–1672 (2007)

Fortney, J.J. , Nettelmann, N.: SSRv 152, 423 (2010)

Fossati, L., et al.: ApJ 714, L222–L227 (2010)

Fressin, F., et al.: ApJ 745, 81 (2012a)

Fressin, F., et al.: Nature 482, 195–198 (2012b)

Fressin, F., et al.: ApJ 766, 81 (2013)

García Hernández, A. และคณะ: A&A 506, 79–83 (2009)

Garcia Hernández, A., et al.: Science 329, 1032 (2010)

García Hernández, A., และคณะ: A&A A 559, A63 (2013)

Giammichele, N. , et al.: ASPC 469, 49 (2013)

Gillet, D. : A&A 544, A46 (2013)

Gilliland, RL, et al.: ApJ 766, 40 (2013)

Gillon, M. , et al.: A&A 506, 359–367 (2009)

Gillon, M. , et al.: A&A 520, A97–A105 (2010)

Girardi, L., et al.: A&A 436, 895–915 (2005)

Gizon, L. , Solanki, S.: ApJ 589, 1009–1019 (2003)

Gizon, L., et al.: PNAS 213 (110), 13267 (2013)

Goldreich, P. , Soter, S.: Icarus 5, 375 (1966)

Gómez de Castro, A.I. และคณะ: Ap&SS 335, 283 (2011)

Goossens, M. , et al.: ApJ 760, 98 (2012)

Grasset, O. , et al.: ApJ 693, 722–733 (2009)

Griest, K. , et al.: ApJ 786, 158 (2014)

Guilera, OM, et al.: A&A 532, 142 (2011)

Guillot, T., et al.: ApJL 459, L35–L38 (1996)

Guillot, T. , et al.: A&A 453, L21–L24 (2006)

Guillot, T. , Havel, M.: A&A 527, A20–A35 (2011)

Hadden, S. , Lithwick, Y.: ApJ 787, 80 (2014)

Haswell, C. , et al.: ApJ 760, 79 (2012)

Hatzes, A., et al.: ApJ 743, 75 (2011)

ฮีเบอร์ U.: ARA&A 47, 211 (2009)

Hekker, S., et al.: MNRAS 414, 2594–2601 (2011)

Hekker, S. , et al.: Astron นาค 333, 1022 (2012)

Helled, R. , Schubert, G.: อิคารัส 198, 156–162 (2008)

Helled, R., et al.: ApJ 726, 15–22 (2011)

Helled, R. , Bodenheimer, P.: อิคารัส 211, 939 (2011)

Helled, R. , Guillot, T.: ApJ 767, 113 (2013)

Heller, R. , Barnes, R: IAU Symposium 293, 159 (2014)

Heng, K. , et al.: MNRAS 413, 2380–2402 (2011)

Hogan, E. , et al.: MNRAS 396, 2074 (2009)

Holmström, M., et al.: Nature 451, 970–972 (2008)

Hori, Y., Ikoma, M.: MNRAS 416, 1419–1429 (2011)

Houdek, G., Gough, D.O.: MNRS 375, 861–880 (2007)

Howard, AW, et al.: ApJS 201, 15 (2012)

Huber, D. , et al.: ApJ 760, 32 (2012)

Huber, D. , et al.: ApJ 767, 127 (2013a)

Huber, D. , et al.: Science 342, 331–334 (2013b)

Hubickyj, O. , et al.: Icarus 179, 415–431 (2005)

Ida, S., Lin, D.N.C.: ApJ 604, 388–413 (2004)

Ikoma, M., et al.: ApJ 537, 1013–1025 (2000)

Johnson, J.A. , et al.: PASP 122, 701 (2010a)

Johnson, J.A. และคณะ: ApJl 721, L153 (2010b)

Jura, M.: AJ 130, 1261 (2005)

Kasting, J.F. , et al.: Icarus 101, 108–128 (1993)

Kennedy, G.M. , Kenyon, S.J.: ApJ 673, 502 (2008)

Kipping, DM: MNRAS 392, 181–189 (2552)

Kipping, DM: MNRAS 396, พ.ศ. 2340–1804 (2552)

Kipping, DM, et al.: MNRAS 400, 398–405 (2009c)

Kipping, DM, et al.: ApJ 750, 115 (2012)

Kipping, DM, et al.: MNRAS 434, 1883 (2013)

Kislyakova, K.G. , et al.: Astrobiology 13 (11), 1030–1048 (2013)

Kjeldsen, H., เครื่องนอน, T.R.: A&A 293, 87 (1995)

Kjeldsen, H. , et al.: ApJ 683, L175–L178 (2008)

Knutson, H.A. , et al.: Nature 447, 183–186 (2007)

Knutson, H.A. และคณะ: ApJ 690, 822–836 (2009)

Knutson, H.A. และคณะ: ApJ 735, 27 (2011)

Kreidberg, L., et al.: Nature 505, 69 (2014)

Koch, D.G. , et al.: ApJL 713, L79–L86 (2010)

Kolenberg, K. , et al.: MNRAS 411, 878–890 (2011)

Kollath, Z. , et al.: MNRAS 414, 1111–1118 (2011)

Koskinen, T.T. , et al.: Nature 450, 845 (2007)

Koskinen, T.T. , et al.: Icarus 226, 1678 (2013)

Kosovichev, A.G.: AN 323, 186–191 (2002)

Kovacs, G. , et al.: ApJ 724, 866–877 (2010)

Kunder, A., et al.: AJ 141, 15 (2011)

Lammer, H. , et al.: Ap&SS 335, 9–23 (2011a)

Lammer, H. , et al.: Ap&SS 335, 39–50 (2011b)

Lammer, H. , et al.: EP&S 64, 179–199 (2012)

Laughlin, G., et al.: ApJ 729, 7 (2011)

Le Borgne, J.F. , et al.: AJ 144, 39–53 (2012)

Lebreton, Y. , Goupil, M.: A&A 544, 13 (2012)

Lecavelier des Etangs, A., et al.: A&ASS 140, 15 (1999)

Lecavelier des Etangs, A., et al.: A&A 543, 4 (2012)

Leconte, J. , Charbier, T.: A&A 540, A20 (2012)

Leconte, J. , Charbier, T.: แนท จีโอซี. 6, 347 (2013)

Lefever, K. , et al.: A&A 463, 1093–1109 (2007)

Leger, A., et al.: A&A 506, 287–302 (2009)

Liebert, J. , et al.: ApJ 769, 7 (2013)

Linsky, J.L. , et al.: ApJ 717, 1291–1299 (2010)

Lissauer, J.J. , et al.: Nature 470, 53–58 (2011)

Llama, J. , et al.: MNRAS 416, L41–L44 (2011)

Loeb, A., Maoz, D.: MNRAS 432, 11 (2013)

Lopez, E.D. , et al.: ApJ 761, 59 (2012)

Madhusudhan, N., Seager, S.: ApJ 707, 24–39 (2009)

Mazumdar, A., et al.: ApJ 782, 17 (2014)

Maeder, A.: ฟิสิกส์, การก่อตัวและวิวัฒนาการของดาวหมุน. สปริงเกอร์ เอ็ดส์ (2009)

เมเดอร์, เอ: A&A 26, 215 (1973)

Magic, Z. , et al.: A&A 557, A26 (2013)

Mamajek, E.E. , Hillenbrand, L.A.: ApJ 687, 1264 (2008)

Mantegazza, L., et al.: A&A 542 (รหัส.A24), 13 (2012)

Mardling, R.A.: MNRAS 407, 1048–1069 (2010)

Marley, MS, et al.: JGR 100, 23349–23354 (1995)

Marques, J.P. , et al.: A&A 549, A74 (2013)

Mathur, S. , et al.: ApJ 749, 152 (2012)

Mathur, S., et al.: A&A 550 (รหัส.A32), 7 (2013)

Matijevič, G. และคณะ: AJ 143, 123 (2012)

Mayer, L., et al.: MNRAS 363, 641–648 (2005)

Mazeh, T. , Faigler, S.: A&A 521, L59 (2010)

Mazeh, T. , et al.: A&A 541, A56 (2012)

Mazeh, T. , et al.: ApJS 208, 16 (2013)

McLaughlin, D.B.: ApJ 60, 22–31 (1924)

Metcalfe, T.S. และคณะ: ApJ 699, 373–382 (2009)

Metcalfe, T.S. และคณะ: ApJ 723, 1583–1598 (2010)

Metcalfe, T.S. และคณะ: ApJ 748, 10 (2012)

Miglio, A., Montalbán, J.: A&A 441, 615–629 (2005)

Miglio, A., et al.: A&A 520, L6 (2010)

Miglio, A.: ใน: Miglio, A. , Montalban, J. , Noels, A. (eds.) ยักษ์แดงในฐานะโพรบของโครงสร้างและวิวัฒนาการของทางช้างเผือก สปริงเกอร์, เบอร์ลิน (2012)

Miglio, A., et al.: EPJWC 19, 5012 (2012)

Miglio, A., et al.: MNRAS 429, 423–428 (2013)

Militzer, B., et al.: ApJL 688, L45–L48 (2008)

Miller, N., Fortney, J.J.: ApJL 736, L29–L34 (2011)

Molnár, L., et al.: ApJ 757, 13 (2012)

Moravveji, E. , et al.: ApJ 749, 74 (2012a)

Moravveji, E. , et al.: ApJ 747 (108), 7 (2012b)

มอร์เทียร์, A. , et al. : A&A 551, 5 (2013)

Montalban, J. , et al.: ApJ 766, 118 (2013)

Mordasini, C., et al.: A&A 501, 1161–184 (2009)

Mordasini, C., et al.: A&A 541, A97 (2012a)

Mordasini, C., et al.: A&A 547 (id.A111), 23 (2012b)

Mosser, B., Appourchaux, T.: A&A 532, A86 (2010)

Mosser, B., et al.: A&A 532, A86 (2011)

Mosser, B., et al.: A&A 540, A143 (2012)

Moutou, C., et al.: อิคารูส 226, 1625 (2013)

Muirhead, P.S. และอื่น ๆ: ApJ 747, 144 (2012)

Muirhead, P.S. และอื่น ๆ: ApJ 767, 111 (2013)

Namouni, F.: ApJL 719, 145 (2010)

นาริตะ, น., et al. : PASJ 65, 27 (2013)

Nettelmann, N. , et al.: ApJ 683, 1217–1228 (2008)

Nesvorný, D. , et al.: ApJ 777, 3 (2013)

Nielsen, M.B. , et al.: A&A 557, L10 (2013)

Noack, L., et al.: P&SS, in press (2014)

Nordhaus, J. , Spiegel, D.S.: MNRAS 432, 500 (2013)

Ofir, A., Dreizler, S.: A&A 555, A58 (2013)

โอกิลวี, G.I.: MNRAS 429, 613 (2013)

Ohta, Y., et al.: ApJ 690, 1–12 (2009)

Oshagh, M. , et al.: A&A 556, A19 (2013)

Østensen, RH, et al.: MNRAS 409, 1470 (2010)

Pápics, P.I. และคณะ: A&A: 528 (id.A123), 11 (2011)

Pápics, P.I. และคณะ: A&A 542 (รหัส.A55), 13 (2012)

Pápics, P.I. และคณะ : A&A 553, A127 (2013)

ปาร์กเกอร์, E.N.: Solar Phys. 176, 219 (1979)

Pasquini, L. และคณะ A&A 473, 979 (2007)

Perryman, M. , et al.: A&A 369, 339 (2001)

Petigura, E. , et al.: PNAS 110, 19273 (2013)

Pierens, A. , Nelson, R.P.: A&A 472, 993 (2007)

Podolak, M. , et al.: P&SS 43, 1517–1522 (1995)

Pont, F. , et al.: MNRAS 432, 2917–2944 (2013)

Poretti, E. , et al.: A&A 506, 85–93 (2009)

Poretti, E. , et al.: A&A 520, A108 (2010)

Poretti, E. , et al.: A&A 528, A147 (2011)

Prša, A., et al.: AJ 141, 83 (2011)

Quirion, P.-O. , et al.: ApJ 725, 2176–2189 (2010)

Rafert, J.B. , Twigg, L.W.: MNRAS 193, 7 (1980)

Rappaport, S. และอื่น ๆ ApJ 752, 1 (2012)

Rauer, H., Catala, C.: IAUS 276, 354–358 (2011)

Rauer, H. , et al.: ใน: deVera (ed) ความสามารถในการอยู่อาศัยของดาวเคราะห์และดาวเทียมอื่น (2013)

Reese, D.R. , et al.: A&A 539, A63 (2012)

Rempel, M., et al.: Science 325, 171 (2009)

Remus, M., et al.: A&A 541, id.A165 (2012)

Ricker, G. , et al.: JAVSO 42, 234 (2014)

Robin, A.C. , et al.: A&A 409, 523–540 (2003)

Rogers, TM, et al.: ApJ 772, 21 (2013)

Rossiter, R.A.: ApJ 60, 15–21 (1924)

Rowe, J.F. และคณะ ApJ 784, 45 (2014)

Roxburgh, I.W. , Vorontsov, S.V.: A&A 411, 215 (2003a)

Roxburgh, I.W. , Vorontsov, S.V.: Ap&SS 284, 187 (2003b)

Roxburgh, I.W. , Vorontsov, S.V.: MNRAS 369, 1491 (2006)

Roxburgh, I.W.: A&A 493, 185–191 (2552)

Roxburgh, I.W.: A&A 506, 435–444 (2009b)

Saio, H. , et al.: ApJ 650, 1111–1118 (2006)

Samus, NN, et al.: ห้าสิบปีแห่งยุคจักรวาล: การศึกษาจริงและเสมือนจริงของท้องฟ้า ใน: Mickaelian, A.M. , et al. (eds.) Conference of Young Scientists of CIS Countries, หน้า 39–47 (2012)

Sanchís-Ojeda, R., et al.: Nature 487, 449–453 (2012)

Sanchís-Ojeda, R. , et al.: AN 334, 180 (2013a)

Sanchís-Ojeda, R. , et al.: ApJ 774, 54 (2013b)

Santerne, A., et al.: A&A 545, A76 (2012)

Santerne, A., et al.: A&A 557, 139 (2013)

Sartoretti, P., Schneider, J.: A&AS 134, 553–560 (1999)

Saumon, D., Guillot, T.: ApJ 609, 1170–1180 (2004)

Scaringi, S. , et al.: MNRAS 431, 2535–2541 (2013)

Schneider, J. , et al.: ใน: Rebolo, R. , Martin, E.L. , Zapatero Osorio, M.R. (eds.) Conf. เซอร์ 134 น. 241 (1998)

Schneider, J. , et al.: A&A 532, 79 (2011)

Schneider, J. , et al.: IJA. ส่งแล้ว (2014)

Seager, S. , et al.: ApJ 669, 1279–1297 (2007)

Shiode, JH, et al.: MNRAS 430, 1736–1745 (2013)

Showman, A.P. , Guillot, T.: A&A 385, 166–180 (2002)

Showman, A.P., et al.: ApJ 699, 564 (2009)

Shporer, A., et al.: NewA 17, 309–315 (2012)

Shporer, A., et al.: AJ 142, 195 (2011)

Shustov, B., et al.: Ap&SS 320, 187–190 (2009)

Shustov, B., et al.: Ap&SS 335, 273–282 (2011)

Simon, A.E. , et al.: MNRAS 419, 164–171 (2012)

Silva, AVR: ApJL 585, 147 (2003)

Silva Aguirre, V., et al.: ApJ 757, 99 (2012)

Silva-Valio, A.: ApJ 683, 179–182 (2008)

Silva-Valio, A., Lanza, A.F.: A&A 529, A36 (2011)

Silvotti, R., et al.: Nature 449, 189 (2007)

Silvotti, R. , et al.: AIP Conf. Proc. 1331, 336 (2011)

Silvotti, R., et al.: A&A, ส่งแล้ว (2014)

Slawson, RW, et al.: AJ 142, 160 (2011)

Snellen, I.A.G., et al.: Nature 459, 543–545 (2009)

Snellen, I.A.G. และคณะ: A&A 513, A76 (2010)

Sohl, F. , Schubert, G.: ใน: Spohn, T. (ed.) บทความเกี่ยวกับธรณีฟิสิกส์ 10, Planets and Moons, หน้า 27–68. เอลส์เวียร์ (2007)

Solanki, S.K. , et al.: ARA&A 51, 311–351 (2013)

Sotin, C. , et al.: Icarus 191, 337–351 (2007)

Steffen, JH, et al.: MNRAS 428, 1077 (2012)

Stello, D. , et al.: ApJ 700, 1589–1602 (2009)

Stello, D. , et al.: ApJ 13 (รหัส 13) (2011)

Straniero, O., et al.: ApJ 583, 878 (2003)

Strassmeier, KG: A&ARv 17, 251–308 (2009)

Suárez, J.C. และคณะ: A&A A 449, 673–685 (2006)

Suárez, J.C. และคณะ: ApJ 690, 1401 (2009)

Suárez, J.C. และคณะ: A&A A 563, A7 (2014)

Swift, DC, et al.: ApJ 744, 595 (2012)

Szabó, R. , et al.: MNRAS 409, 1244 (2010)

Szabo, R. , et al.: MNRAS 413, 2709 (2011)

Szabo, R. , et al.: A&A 553, 17 (2013)

Thoul, A., et al.: A&A 551 (รหัส.A12), 6 (2013)

Tingley, B., et al.: ApJ 726, 112 (2011)

Tkachenko, A., et al.: A&A 556 (รหัส A52), 12 (2013)

Torres, G., et al.: ApJ 727, 24 (2011)

Torres, G., et al.: A&ARv 18, 67–126 (2010)

Tran, K., et al.: ApJ 774, 81 (2013)

Traub, W.A.: ApJ 745, 10 (2012)

Tsiganis, K. , et al.: Nature 435, 459–461 (2005)

Tusnski, L.R.M. , Valio, A.: ApJ 743, 97 (2011)

Udry, S., Santos, N.C.: ARA&A 45, 397–439 (2007)

Uytterhoeven, K. , et al.: A&A 534 (A125), 70 (2011)

บาเลนเซีย, D. , et al.: Icarus 181, 545–554 (2006)

วาเลนเซีย, D. , et al.: ApJ 665, 1413–1420 (2007)

Van Eylen, V., et al.: ApJ 782, 1 (id.14), 13 (2014)

Van Grootel, V., et al.: A&A 553, 97 (2013)

Vazan, A., Helled, R.: ApJ 756, 90 (2012)

Vidal-Madjar, A., et al.: Nature 422, 143–146 (2003)

Vidal-Madjar, A., et al.: ApJ 604, 69–72 (2004)

Vidal-Madjar, A., et al.: A&A 527, 110 (2011)

Vigan, A., et al.: A&A 544, A9 (2012)

Wagner, F.W. , et al.: Icarus 214, 366–376 (2011)

Wagner, F.W. , et al.: A&A 541, A103–A116 (2012)

Wells, M. และคณะ AAS 221, #354.15 (2013)

เวลส์, WF, et al.: ApJL 713, L145–L149 (2010)

Welsh, W.F. , et al.: Nature 481, 475–479 (2012)

West, MJ, et al.: ApJ 730, 122 (2011)

Wheatley, P. , และคณะ EPJWC 47, id.13002 (2013)

ขาว, T.R. , et al.: ApJ 743, 161 (2011)

Winn, J.N. , et al.: ApJL 741, L1 (2011)

Wu, Y., Lithwick, Y. ApJ 772, 74 (2013)

Zahn, J.-P.: A&A 265, 115 (1992)

Zeng, L., Sasselov, D.: PASP 125, 227 (2013)

Zhao, J., et al.: ApJ 557, 384–388 (2001)

Zucker, S., et al.: ApJ 670, 1326–1330 (2007)

Zwintz, K. , et al.: A&A 550, A121 (2013)

Diaz, R.F. และอื่น ๆ: MNRAC, Vol. 441 (2014)


ถ้าดาวพฤหัสบดีหยุดหมุน ชั้นบรรยากาศจะกลายเป็นสีเดียวหรือไม่? - ดาราศาสตร์

ฉันควรใช้การตั้งค่ากล้องแบบใด

1.ก. ไม่ใช่ว่าเลนส์ทุกตัวจะมีความเหมาะสมเท่ากัน (แม้ว่าจะมีข้อกำหนดที่ชัดเจนเหมือนกัน) สำหรับการถ่ายภาพดวงดาว

1.ข. เซ็นเซอร์กล้องไม่เท่ากันทั้งหมด ขนาดเซนเซอร์อาจมีความสำคัญเพียงเล็กน้อยเท่านั้น (เช่นเดียวกับรูปแบบฟิล์มที่มีความสำคัญในยุคอนาล็อกแบบเก่า) แต่ขนาดพิกเซลจะขึ้นอยู่กับการใช้งานเฉพาะของคุณอย่างแน่นอน

1.ค. ท้องฟ้ายามค่ำคืนของคุณอาจแตกต่างจากของฉันมากในแง่ของมลภาวะทางแสง ความเสถียร และความโปร่งใส

แล้วยิ่งชัดเจน:

ผม. การถ่ายภาพดาราศาสตร์มีหลายสิ่ง: การถ่ายภาพกลุ่มดาว ดวงจันทร์ ดาวเคราะห์ ท้องฟ้าลึก การถ่ายภาพดาวตก เส้นแสงดาว - เพียงเพื่อพูดถึงหมวดหมู่หลักที่ชัดเจนที่สุด

ii. กล้องและเลนส์เพียงอย่างเดียวไม่สามารถพูดคุยแยกกันได้กับอุปกรณ์อื่นๆ ที่คุณมีและ/หรืออาจยินดีจ่าย (: ขาตั้งกล้อง ขายึดเส้นศูนย์สูตร รีโมทคอนโทรล ฟิลเตอร์ )

แต่เช่นเดียวกับงานอดิเรกอื่นๆ ให้เริ่มด้วยสิ่งที่คุณต้องดูว่านี่คือสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ หรือไม่ การซื้ออุปกรณ์จำนวนมากก่อนแล้วจึงเริ่มถามคำถามในภายหลังอาจพิสูจน์ได้ว่าทั้งมีค่าใช้จ่ายสูงและไร้ประสิทธิภาพ

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งว่า: หากคุณไม่สามารถสร้างภาพท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวที่สวยงามด้วยกล้องของคุณ เลนส์คิท และขาตั้งกล้อง การถ่ายภาพดาราศาสตร์ก็ไม่น่าจะมีประโยชน์อะไรสำหรับคุณ

ดังนั้น กฎพื้นฐานก่อนที่เราจะไปถึงฉากนั้นก็คือ :

2.ก. อย่าหลงเชื่อคำแนะนำจากเพื่อนช่างภาพที่ไม่เคยถ่ายภาพดาวแม้แต่ดวงเดียวด้วยตัวเอง แต่เป็นคนที่เข้าใจทุกอย่างอย่างชัดเจนจากสามัญสำนึกและประสบการณ์ในชีวิตประจำวัน ดาวเป็นแหล่งกำเนิดแสงคล้ายจุดและแตกต่างจากประตูโรงนาอย่างมาก ดวงจันทร์ไม่ใช่วัตถุในเวลากลางคืน แต่เป็นวัตถุที่มีแสงแดดส่องถึง บรรยากาศไม่ได้เป็นเพียงตัวกลางที่มองไม่เห็น แต่อาจทำหน้าที่เป็นส่วน (ส่วนที่ไม่ต้องการ) ของระบบออพติคอลของคุณ! ดวงจันทร์เคลื่อนไหวใช่ - แต่ไม่มากเท่าที่พวกเขาพูด เป็นต้น เป็นต้น.

2.ข. กระตือรือร้นกับเงื่อนไขการสังเกตของคุณ:

อากาศมีหมอกเล็กน้อยแต่สงบมากหรือไม่? อาจเป็นสิ่งที่ดีสำหรับภาพถ่ายดวงจันทร์และดาวเคราะห์ แต่ไม่ดีสำหรับวัตถุที่มีแสงจาง ๆ บนท้องฟ้า

ฟ้าใสมากแต่ปั่นป่วน - เช่น: ดวงดาวระยิบระยับไหม? สิ่งนี้จะไม่เป็นผลดีต่อรายละเอียดของดวงจันทร์และดาวเคราะห์ (ซึ่งจะถูกละเลง) แต่อาจใช้ได้ดีสำหรับกลุ่มดาวในทุ่งกว้างและการถ่ายภาพทิวทัศน์ของดวงดาวบนดวงจันทร์ และอาจเป็นไปได้สำหรับการถ่ายภาพท้องฟ้าลึกบางส่วนด้วย

แสงบนท้องฟ้ามีมลพิษหรือไม่? คุณอาจยังสามารถจับภาพวัตถุท้องฟ้าลึกที่สว่างไสวได้ แต่จะไม่ดีสำหรับภาพถ่ายดาวตกหรือเส้นแสงดาว

จากนั้น เมื่อคุณประเมินภาพถ่ายของคุณ ให้ระลึกถึงการสังเกตเหล่านี้ และคุณอาจพบว่าอุปกรณ์ของคุณนั้นใช้ได้โดยพื้นฐานแล้ว โดยพื้นฐานแล้วไม่ช้าก็เร็ว แต่มีเพียงคืนอื่นๆ ที่ไม่ใช่เพียงคืนที่มีเมฆมากซึ่งเราควรลืม เกี่ยวกับโครงการถ่ายภาพที่วางแผนไว้และทำอย่างอื่นแทน

2.ค. และเหนือสิ่งอื่นใด: อย่าคาดหวังความสมบูรณ์แบบตั้งแต่วันแรก เตรียมทดลองและเรียนรู้จากประสบการณ์ การถ่ายภาพดาราศาสตร์ก็เหมือนการเดิน มันค่อนข้างง่าย แต่คุณต้องเรียนรู้มันก่อน และคุณต้องคลานก่อนจึงจะเดินได้ เมื่อฉันเริ่มต้นในวัย 80 ต้นๆ ไม่มีมุมมองดิจิทัลแบบทันทีทันใด และภาพยนตร์แอนะล็อกก็มีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง วันนี้ เราสามารถถ่ายภาพรูปแบบต่างๆ ได้มากเท่าที่ต้องการโดยไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม และปัญหาร้ายแรงเพียงอย่างเดียวคือจะค้นหาปุ่มลบได้อย่างไรหลังจากประเมินผลลัพธ์ของเซสชันภายใต้แสงดาว

2.ด. คาดว่าคุณจะต้องทำการโพสต์บางส่วน (การเพิ่มประสิทธิภาพคอนทราสต์ "การพัฒนา" ของวัตถุที่เลือนลางโดยใช้เส้นโค้งและการซ้อนระดับ) ไม่ว่าคุณจะถ่ายภาพดาราศาสตร์ประเภทใดก็ตาม คุณน่าจะแปลกใจมากที่ได้เรียนรู้ว่ากล้องและเซ็นเซอร์ของคุณเก็บข้อมูลได้มากน้อยเพียงใดจากชื่อเสียงที่มืดมนและมืดมนของคุณ

2.อี และสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด: เพลิดเพลินกับดวงดาวในขณะที่คุณอยู่ข้างนอก สิ่งต่าง ๆ จะเปรี้ยวเป็นบางครั้ง (แบตเตอรี่หมด รีโมทพัง ขาตั้งสั่นหลังจากใช้ความระมัดระวังเป็นเวลาหลายนาที เมฆเคลื่อนเข้ามาเมื่อคุณเตรียมการเสร็จแล้ว ) แต่ความงามของดวงดาวบนท้องฟ้าจะยังคงอยู่ที่นั่น

และสุดท้ายนี้ สำหรับคำแนะนำที่ใช้งานได้จริงสำหรับการตั้งค่ากล้องของคุณ เป็นจุดเริ่มต้น - และจุดเริ่มต้นเท่านั้น - สำหรับการทดลองของคุณเอง

ในความคิดของฉัน การถ่ายภาพกลุ่มดาวเป็นวิชาที่ง่ายที่สุด (ไม่ ดวงจันทร์ไม่ใช่สิ่งที่ง่ายที่สุด). สิ่งที่คุณต้องมีคือกล้อง เลนส์มุมกว้างที่เหมาะสม และขาตั้งกล้อง

เนื่องจากการหมุนของโลก ดวงดาวจึงเคลื่อนที่เหนือหัวคุณ รายละเอียดอยู่ในบทช่วยสอนต่อไปนี้ แต่สิ่งที่คุณต้องรู้สำหรับการเริ่มต้นคือการเคลื่อนไหวนี้จะทำให้ภาพของดาวที่อยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรท้องฟ้าถูกลากออกไป ความกว้างครึ่งพิกเซลต่อวินาทีสำหรับความยาวโฟกัสแต่ละ 25 มม (บนเซ็นเซอร์ APS-C ทั่วไป) ห่างจากเส้นศูนย์สูตรของท้องฟ้าหกสิบองศาที่การเคลื่อนไหวจะลดลงเหลือครึ่งหนึ่งค่านั้นและการเคลื่อนที่จะเป็นศูนย์ใกล้กับขั้วท้องฟ้า ดังนั้น ด้วยเลนส์ 28 มม. คุณจึงอาจเปิดรับแสงได้นานถึง 20 วินาทีก่อนที่เส้นแสงดาวจะมองไม่เห็น แต่ด้วยเลนส์ 300 มม. คุณจำกัดไว้ที่ 2 วินาที (ใกล้เส้นศูนย์สูตร) ​​ถึง 4 วินาทีที่มุมลาด 60 องศา

ดาวเป็นแหล่งกำเนิดแสงแบบจุด บันทึกบนเซ็นเซอร์ของคุณตามสัดส่วนกับมิติทางกายภาพของรูรับแสงของคุณ (สำหรับรายละเอียด โปรดดูที่บทช่วยสอนต่อไปนี้) พวกมันสร้างภาพที่เหมือนจุดบนเซ็นเซอร์ของคุณและพวกมันทั้งหมดอยู่ไกลอย่างไร้ที่สิ้นสุด ดังนั้นคุณจึงไม่มีปัญหากับ Depth of Field หรือคล้ายกัน และดวงดาวที่จางที่สุดที่คุณบันทึกได้คือ f/1.7 จะใช้เวลาเปิดรับแสง 22 เท่า ด้วยเลนส์ตัวเดียวกัน เพื่อบันทึกที่ f/8 และ 42 ครั้งที่ f/11

เหตุใดจึงมักได้ยินคำแนะนำในการหยุดเลนส์มุมกว้างที่เร็วและราคาแพงของคุณให้คุ้มค่า อย่าถามฉัน เพราะฉันไม่เคยทำ เหตุผลเดียวที่จะหยุดลง - นิดหน่อย - บ่อยครั้งที่เลนส์มุมกว้างเร็วไม่เคยได้รับการออกแบบโดยคำนึงถึงจุดเหมือนดวงดาว ดังนั้นจึงทำให้เกิดความคลาดเคลื่อนที่น่ารำคาญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอาการโคม่าเมื่อใช้มุมกว้าง

ลำดับภาพต่อไปนี้ ซึ่งถ่ายทั้งหมดในวันเดียวกันติดต่อกันอย่างรวดเร็วภายใต้ท้องฟ้าที่มีมลพิษทางแสงรุนแรงจะแสดงให้เห็นว่าทั้งหมดนี้เกี่ยวกับอะไร ภาพ (ครอบตัด 100%) ถ่ายด้วย Pentax K200D DSLR (เซ็นเซอร์ CCD ที่ดี!) และเลนส์ Super Takumar 55 มม. f/1.8 มันมีอาการโคม่าที่ f/1.8 แต่ดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับรูรับแสงที่เล็กกว่าเพียงเล็กน้อย:

B.1: สไลด์โชว์: Star Vega และสภาพแวดล้อมในกลุ่มดาว Lyra (คลิกที่ลูกศรเพื่อเริ่มสไลด์โชว์และบนไอคอนหน้าจอที่ด้านล่างซ้ายเพื่อดูการแสดงในโหมดเต็มหน้าจอ)

กลัว ISO Noise สูงไหม? ลำดับต่อไปนี้ถ่ายด้วยการตั้งค่าเดียวกันกับที่กล่าวไว้ข้างต้น รูทีนการลดจุดรบกวนทั้งหมดถูกปิดใช้งาน (การเปิดรับแสงนานและการลดสัญญาณรบกวน ISO สูง) และนี่คือผลลัพธ์สำหรับค่า ISO ที่แปรผันระหว่าง 320 ถึง 1600 ทั้งหมดถ่ายที่ f/5.6 และ 30 วินาที (ค่า 5.6 ถูกเลือกในภายหลัง - ที่จะมาถึง - เปรียบเทียบกับเลนส์ขนาดใหญ่ที่มีอัตราส่วน f เท่ากัน)

B.2: สไลด์โชว์: Star Vega และสภาพแวดล้อมในกลุ่มดาว Lyra . (คลิกที่ลูกศรเพื่อเริ่มสไลด์โชว์และบนไอคอนหน้าจอที่ด้านล่างซ้ายเพื่อดูการแสดงในโหมดเต็มหน้าจอ)

ตอนนี้ จำไว้ว่า K200D ไม่ใช่กล้องที่ทันสมัยในเวลานี้ (ฤดูใบไม้ร่วง 2011) กล้องที่ทันสมัยกว่านั้นรองรับ ISO สูง (มาก) ได้ดีกว่า แต่คุณยังสามารถขึ้นไปได้ค่อนข้างสูงภายใต้ท้องฟ้าที่มีแสงจ้ามาก และได้ผลลัพธ์ที่ยอมรับได้โดยมีการบันทึกดาวไว้มากมาย

ดังนั้น คำแนะนำที่ชัดเจนสำหรับช่างภาพดาราศาสตร์ DSLR มือใหม่คือ: ใช้ความสามารถ ISO สูงของกล้องของคุณ เมื่อคุณเชื่อมั่นในตัวเองแล้วว่าคุณสามารถจับภาพดวงดาวที่เลือนลางได้อย่างแท้จริงภายใต้สภาวะใดๆ ก็ตาม ก็ถึงเวลาสำหรับการทดลองกับทั้งการตั้งค่า ISO และการประมวลผลภายหลังดังที่แสดงในบทช่วยสอนที่ 1 และบทที่ 2 เกี่ยวกับการถ่ายภาพดวงดาวภายใต้ท้องฟ้าที่มีมลพิษทางแสง แต่ตราบใดที่คุณไม่มีเส้นศูนย์สูตรที่แม่นยำ ISO ที่สูงก็ยังคงเป็นสิ่งที่ดี เป็นผู้ช่วยของนักถ่ายภาพดาราศาสตร์ - ไม่ใช่ศัตรูของเขา!.

ทั้งหมดข้างต้นสามารถสรุปได้ในองค์ประกอบเล็กๆ นี้ (ฟิลด์ดาวเดียวกันกับด้านบน):

สำหรับฉัน ข้อสรุปนั้นชัดเจน: ทำไมต้องใช้เวลา 30 วินาทีที่ f/11 เพื่อให้ได้สิ่งที่ดีกว่าใน 4 วินาทีที่ค่า f/2.8

ทางเลือกของเลนส์: ขนาดไม่สำคัญ

หมายเหตุสุดท้ายเกี่ยวกับการถ่ายภาพดวงดาว ณ จุดนี้: หากเป้าหมายของคุณคือการถ่ายภาพดวงดาวที่เลือนลางจำนวนมาก คุณต้องพิจารณาขนาดรูรับแสงสัมบูรณ์ (หรือโดยเคร่งครัด ทางเข้านักเรียน). แม้ว่าอัตราส่วนรูรับแสงจะมีความสำคัญอย่างมากสำหรับวัตถุที่ขยายออกไป เช่น เนบิวลาและกาแลคซี่ แต่รูรับแสงทางกายภาพเท่านั้นที่จะกำหนดว่าคุณสามารถจับภาพดาวจาง ๆ ได้อย่างไรในช่วงเวลาการรับแสงที่กำหนดที่ ISO ที่กำหนด นั่นก็เพราะว่าดวงดาวเป็นแหล่งกำเนิดแสงแบบจุด

แน่นอนว่าทางยาวโฟกัสที่ยาวขึ้นจะให้ระยะการมองเห็นที่แคบกว่า (FOV) แต่ภายใน FOV เดียวกัน เลนส์ที่มีรูรับแสงทางกายภาพที่ใหญ่ขึ้นจะจับภาพดาวที่จางลงได้ดังที่เห็นได้ชัดเจนในลำดับต่อไปนี้ซึ่งถ่ายด้วยเลนส์ทางยาวโฟกัสในช่วง 24 - 350 มม. และตำแหน่งที่ทุกภาพเปิดรับแสงเป็นเวลา 15 วินาทีที่ f/5.6 และ ISO 1600:

B.5 : สไลด์โชว์: ทุ่งดาวรอบหัวมังกรในกลุ่มดาวเดรโก (คลิกที่ลูกศรเพื่อเริ่มสไลด์โชว์และบนไอคอนหน้าจอที่ด้านล่างซ้ายเพื่อดูการแสดงในโหมดเต็มหน้าจอ)

ภาพเหล่านี้ถ่ายด้วยเลนส์เดี่ยววินเทจคุณภาพดีหรือดีมาก (ทั้งหมดประมาณปี 1980) และมีรูม่านตาที่ f/5.6 ดังนี้

--- และด้วยเหตุนี้คุณจึงมีคำแนะนำเกี่ยวกับเลนส์บางประเภทด้วย

ดวงจันทร์เป็นก้อนหินที่มีแสงแดดส่องถึง เมื่อเปรียบเทียบกับท้องฟ้าโดยรอบจะดูสว่างจ้าอย่างเห็นได้ชัด แต่โดยพื้นฐานแล้ว ควรใช้แสงในตอนกลางวัน วัตถุที่ยื่นออกมา (ไม่เหมือนจุด) และด้วยเหตุนี้การถ่ายภาพทิวทัศน์ทั่วไปจึงไม่มีความแตกต่างกันมากนัก

เช่นเดียวกับภูมิประเทศ ทิศทางและความสูงของดวงอาทิตย์เหนือภูมิประเทศมีบทบาทสำคัญ อีกสิ่งหนึ่งที่ต้องคำนึงถึงคือความสูงของดวงจันทร์เหนือขอบฟ้า ระดับความสูงนั้นอาจแตกต่างกันมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับพระจันทร์เต็มดวงและดวงจันทร์ที่โค่นล้มและการสูญพันธุ์ของชั้นบรรยากาศอาจทำให้ความสว่างแตกต่างกันไปอย่างมาก

แต่ภายในความแปรปรวนเหล่านี้ ควรสร้างกฎทั่วไปบางประการสำหรับการตั้งค่าการรับแสงที่เหมาะสม ขวา?

ขวา! ในระดับหนึ่ง! ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "การเปิดรับแสงที่ถูกต้อง" ดวงจันทร์เป็นวัตถุที่มีช่วงไดนามิกสูง ดังนั้น "correct" ที่นี่คืออะไร เลนส์ของคุณอาจคมชัดหลังจากหยุดลงบ้างแล้วเท่านั้น ความโปร่งใสของบรรยากาศจะแตกต่างกันอย่างคาดไม่ถึง และอื่นๆ. แต่มีแนวทางที่อาจก่อให้เกิดจุดเริ่มต้นสำหรับการลองผิดลองถูกของคุณ กฎข้อที่หนึ่งสำหรับการถ่ายภาพดวงจันทร์คือ ยิง ยิง ยิง และยิงต่อไป จากภาพถ่ายจำนวนมากที่ถ่ายมา บางภาพก็ดูดี และในช่วงกลางคืนที่ดีที่สุด บางภาพก็ยอดเยี่ยม

c.2 : ดวงจันทร์อาจเป็นสิ่งที่ท้าทายเนื่องจากกล้องดิจิตอลมีช่วงไดนามิกที่จำกัด นั่นคือหากต้องการแสดงรายละเอียดจากด้านมืดของบริเวณเทอร์มิเนเตอร์ ในขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงการชะล้างหรือเปิดรับแสงมากเกินไป และหลุมอุกกาบาตที่สดใส

ซ้าย: กอง 10 ภาพที่ 1/125 วินาทีและ ISO 500

กลาง: กอง 10 ภาพที่ 1/60 วินาทีและ ISO 500

ขวา: ภาพช่วงไดนามิกสูง (HDR-) ที่ไม่รวมสิ่งที่กล่าวมาข้างต้น บวกกับสแต็ก 10 ภาพที่ 1/80 วินาทีและ ISO 500

แนวทางสามารถแสดงออกทางคณิตศาสตร์ได้ แต่ฉันจะแสดงมันในรูปแบบตารางโดยใช้เลนส์ f/5.6 ที่ ISO 200 และเลนส์ f/10 ที่ ISO 400 เป็นตัวอย่างทั่วไป ซึ่งคุณสามารถคำนวณการปรับให้เข้ากับเลนส์ตัวโปรดของคุณโดยเฉพาะได้ :

ย้ำอีกครั้งว่านี่เป็นเพียงพื้นฐานสำหรับการทดสอบและการทดลองของคุณเอง แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับการถ่ายภาพดวงจันทร์หรือไม่ ไม่ มีอีกสองสามสิ่งที่คุณควรพิจารณาเพื่อเพิ่มโอกาสในการประสบความสำเร็จ

ภายใน + 2 arc นาที เส้นผ่านศูนย์กลางของดวงจันทร์จะมีเส้นผ่านศูนย์กลางครึ่งหนึ่งของท้องฟ้าเสมอ ซึ่งหมายความว่าขนาดภาพบนเซ็นเซอร์ของคุณจะเท่ากับ 0.0087 มม. คูณทางยาวโฟกัสของเลนส์ ดังนั้น เลนส์ 200 มม. จะสร้างภาพที่กว้างเพียง 1.75 มม. ซึ่งก็คือ 300 ถึง 350 พิกเซลในกล้อง DSLR ส่วนใหญ่ ซึ่งไม่ถือว่าแย่มาก

ตาม Dawes Limit 200 มม. f / 3.5 ที่ฉันชอบ (57 มม. รูม่านตา) เลนส์ Tamron สามารถแก้ไขวัตถุได้ดีที่สุดสองส่วนโค้ง - แต่ระยะทางนั้นจะมีเพียง 1/3 พิกเซลกว้างบนเซ็นเซอร์ของฉัน ตอนนี้หลุมอุกกาบาตที่เล็กที่สุดและลักษณะอื่น ๆ บนดวงจันทร์นั้นเล็กเพียงไม่กี่วินาที ดังนั้นเพื่อจับภาพรายละเอียดที่ดีบนดวงจันทร์ ไม่มีทางที่เลนส์ที่มีความยาวโฟกัสใหญ่ขึ้นได้ ตั้งแต่ประมาณ 400 มม. ขึ้นไป

หากเลนส์เทเลที่ดีที่สุดของคุณสั้นกว่านั้น ให้ใช้เทเลคอนเวอร์เตอร์ที่ดี!

ดังนั้น ฉันจึงใช้ทางยาวโฟกัสยาว ซึ่งอาจใช้เทเลคอนเวอร์เตอร์ เพื่อลดความเร็วของระบบลงเหลือประมาณ f/8 ถึง f/11 การเคลื่อนไหวของดวงจันทร์บนท้องฟ้าและเวลาเปิดรับแสงนานขึ้นของฉันเป็นอย่างไร

การเคลื่อนไหวนั้นส่งผลให้เกิดรอยทางของภาพบนเซ็นเซอร์ของฉันเท่ากับน้อยกว่า 0.00007 มม. X ความยาวโฟกัสต่อวินาที เช่น ด้วยระบบ 500 มม. และการเปิดรับแสง 1/30 วินาที ภาพดวงจันทร์จะลาก 0.001 มม. ระหว่างการเปิดรับแสง - หรือความกว้างเพียง 0.2 - 0.3 พิกเซลใน 1/30 วินาทีนั้น ตราบใดที่ฉันสามารถจำกัดตัวเองให้เปิดรับแสงได้ต่ำกว่า 1/15 วินาที ฉันก็ไม่สนใจการเคลื่อนไหวของดวงจันทร์เหนือท้องฟ้าเลยจริงๆ

ความปั่นป่วนในบรรยากาศ ในศัพท์แสงทางดาราศาสตร์ที่เรียกว่า 'การมองเห็นไม่ดี' อาจเป็นภัยคุกคามร้ายแรงต่อคุณภาพของภาพดวงจันทร์ เนื่องจากความปั่นป่วนนั้นทำให้เกิดการเลื่อนโฟกัสและตำแหน่งอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นจึงมีแนวโน้มที่จะละเลงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นั้นซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับความสำเร็จ ภาพจันทรคติ

ดังนั้น นอกเสียจากว่าคุณจะตั้งใจทำสแต็ค คุณควรหลีกเลี่ยงเวลาเปิดรับแสงนานขึ้น และพยายามวางตัวเองให้อยู่ในลีกที่เร็วขึ้นจากประมาณ 1/125 วินาทีและเร็วขึ้น ดังนั้น ให้ใช้รูรับแสงที่เร็วเท่ากับคุณภาพของเลนส์ของคุณ เหตุใดจึงต้องหยุดอยู่กับวัตถุที่อยู่ห่างไกลอย่างไร้ขอบเขตโดยไม่มี DOF หากไม่จำเป็น

หากคุณใช้เวลาเปิดรับแสงนานขึ้น คุณควรตระหนักว่าการพลิกกระจก (ในกล้อง DSLR) ทำให้เกิดการสั่นไหวและการเคลื่อนไหวของอากาศซึ่งจะเห็นได้ชัดเจนว่าคุณภาพของภาพลดลงเช่นกัน ดังนั้นจึงขอแนะนำให้ใช้การล็อคกระจก (เสมอ)

แฟชั่นในนิตยสารดาราศาสตร์สมัครเล่นร่วมสมัยคือการนำเสนอผลงานเด่นที่ได้รับจากการเปิดรับแสงหลายครั้งเป็นเวลานานหลายชั่วโมงด้วยกล้อง CCD ขั้นสูงสำหรับการถ่ายภาพดาราศาสตร์โดยเฉพาะ เป็นเรื่องที่น่าเสียดาย เพราะพวกเขาดูถูกข่าวเก่าโดยทางอ้อมว่าผลลัพธ์ที่น่าพอใจมากในการถ่ายภาพท้องฟ้าลึกนั้นสามารถหาได้ด้วยเลนส์เทเลโฟโต้ธรรมดาทั่วไปและกล้องธรรมดา

มี "snag" เพียงอันเดียว: วัตถุบนท้องฟ้ามืดสลัว มักจะค่อนข้างเล็ก (ในขอบเขตเชิงมุม) และมักจะสมคบคิดที่จะปะปนกับท้องฟ้าที่มีมลพิษทางแสง ดังนั้น คุณจะต้องใช้ทางยาวโฟกัสที่ค่อนข้างยาวและเลนส์ที่เร็วพอสมควร ISO ค่อนข้างสูง และเวลาเปิดรับแสงค่อนข้างนาน --- ดังนั้น คุณจะต้องมีเส้นศูนย์สูตรเพื่อติดตามวัตถุของคุณในช่วงเวลาเปิดรับแสงหลายสิบวินาที

ง.2 : ที่ยึดเส้นศูนย์สูตรแบบใช้มอเตอร์แบบพกพาสำหรับมือสมัครเล่น "ordinary" อาจมา

เรียบง่าย น้ำหนักเบา และค่อนข้างถูก หรือแข็งแกร่งกว่าและล้ำหน้ากว่า

สมมติว่าคุณมีเส้นศูนย์สูตรอยู่ในตำแหน่งและตำแหน่ง ส่วนที่เหลือค่อนข้างตรงไปตรงมา:

ปิดการลดสัญญาณรบกวนในกล้องทั้งหมดที่คุณทำได้ คุณไม่ต้องการให้กล้องของคุณเข้าใจผิดว่าเนบิวลาจาง ๆ เป็นสัญญาณรบกวนสีหรือความสว่าง และคุณไม่จำเป็นต้องลบเฟรมมืดสำหรับแต่ละเฟรมที่คุณถ่าย

ใช้ล็อคกระจกถ้าคุณมี วัตถุท้องฟ้าลึกที่เลือนลางอาจไม่ทำอันตรายใดๆ แต่ดาวที่สว่างกว่าในสนามอาจสร้างผลกระทบที่ไม่ต้องการเนื่องจากการสั่นไหวของกระจก

ใช้สายเคเบิลหรือรีโมทเพื่อลดความเสี่ยงของการสั่นสะเทือน ยิ่งทางยาวโฟกัสยาวเท่าใดก็ยิ่งต้องการการดูแลมากขึ้นเท่านั้น

หากคุณยังไม่มี ให้หาแผนภูมิท้องฟ้าอิเล็กทรอนิกส์ที่ดี คุณจะต้องการมันเมื่อคุณพยายามค้นหาเป้าหมายของคุณบนท้องฟ้า --- และบางครั้งหลังจากนั้น เมื่อคุณพยายามค้นหามันในภาพของคุณ!

หากคุณมีภูเขาเส้นศูนย์สูตรที่ดีมากและมีท้องฟ้าที่มืดมาก ให้ลองใช้ ISO ที่ต่ำลงและเวลาเปิดรับแสงนานขึ้นเมื่อคุณมั่นใจว่าคุณและอุปกรณ์ของคุณสามารถจับภาพวัตถุที่เลือนลางและเข้าใจยากเหล่านั้นได้อย่างแท้จริง

ดังที่กล่าวไว้ในตอนเริ่มต้น คุณไม่จำเป็นต้องมีกล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่เพื่อจับภาพวัตถุในท้องฟ้าที่สว่างกว่า เพื่อ "prove" นี้ เรามาสรุปส่วนเทเลโฟโต้ของวัตถุท้องฟ้าลึกโดยเอื้อมมือออกไปหาวัตถุที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยม แต่มีขนาดเล็ก (เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 อาร์คนาที) และเป็นลม (ความสว่างของพื้นผิวประมาณ 9) เนบิวลาวงแหวน, M57 ในไลรา:

D.3 : M57 ถ่ายด้วยเลนส์เทเลโฟโต้ Pentax K200D และ Tamron SP 350mm f/5.6 (ระบบ Adaptall-2 รุ่น 06B) 12 ภาพ 30 วินาทีที่ ISO 1600 ซ้อนกันใน Registax และประมวลผลภายหลังใน PhotoImpact รูปภาพที่แสดงเป็นการครอบตัดแบบ "un-scientific" 485% (. ) คลิกที่ภาพเพื่อดูการครอบตัด "realistic" 200% เพิ่มเติม

ฉันคิดว่าคนส่วนใหญ่คงเคยเห็นภาพที่น่าทึ่งของแถบทางช้างเผือกที่ถ่ายด้วยเลนส์มุมกว้างและทางช้างเผือกก็เป็นวัตถุท้องฟ้าลึกที่เห็นได้ชัดสำหรับเลนส์มุมกว้างตั้งแต่ประมาณ 100 มม. ขึ้นไป นั่นคือถ้าคุณสามารถเข้าถึงท้องฟ้าที่มืดมิดได้อย่างแท้จริง ฉันจะกลับมาที่ในสักครู่

ตัวอย่างเช่น ที่นี่ เรามีทุ่งดาวรอบๆ กลุ่มดาว Triangulum ที่ถ่ายด้วยเลนส์ Cosina MC Cosinon-W 35mm f/2.8 และ Pentax K200D การเปิดรับแสงคือ 30 วินาทีที่ ISO 1600 และเปิดเลนส์ไวด์

สังเกต "trick" เล็กน้อยในรูปที่ B. ด้านบน: บางครั้งระดับการยืดกล้ามเนื้ออาจเป็นเส้นทางตรงสู่การปรับปรุงภาพถ่ายแอสโทรโดยตรง นั่นอาจไม่ใช่กรณีเสมอไป แต่มันมีประโยชน์มากสำหรับการประเมินครั้งแรก: ฉันจับภาพอะไรได้บ้าง สิ่งที่ฉันเป็นหลังจากนี้ ดังที่ได้กล่าวไว้ในช่องด้านบน คุณจะพบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการประมวลผลภายหลังของ astrophotos ในบทช่วยสอนที่ 1 และบทช่วยสอนที่ 2 เกี่ยวกับการถ่ายภาพดาวฤกษ์และมลภาวะทางแสง

กลับไปที่ทางช้างเผือก: ฉันเป็นหนึ่งในหลาย ๆ คนที่ไม่สามารถเข้าถึงท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดได้อย่างแท้จริง แต่บางครั้งก็มีคืนหนึ่งที่อากาศโปร่งกว่าเล็กน้อยและมืดลงเล็กน้อย (แสงจากพื้นดินที่กระจัดกระจายในอากาศน้อยลง) พอสมควร ซึ่งถือว่าคุ้มค่าที่จะลองถ่ายภาพระยะไกล

และนี่คือผลลัพธ์ทั่วไปที่ถ่ายด้วยเลนส์ Tamron SP 35-80 มม. (ระบบ Adaptall-2, รุ่น 01A) ของฉัน อีกครั้ง เรามีการเปิดรับแสง 30 วินาทีที่ ISO 1600, ทางยาวโฟกัส 35 มม. และรูรับแสงที่ f/2.8:

มาเผชิญหน้ากัน: กล้องดิจิตอลสำหรับผู้บริโภคหรือผู้บริโภคแบบดิจิทัลไม่ได้ออกแบบมาโดยคำนึงถึงการจับภาพรายละเอียดของดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์อาจสว่างมาก (ดาวศุกร์ ดาวพฤหัสบดี) สว่างพอสมควร (ดาวพุธ ดาวอังคาร ดาวเสาร์) หรือค่อนข้างมืด (ดาวยูเรนัส ดาวเนปจูน) แต่พวกมันทั้งหมดมีขนาดเล็กมากในเชิงมุมเมื่อมองจากจุดสังเกตของเราที่นี่บนดาวเคราะห์โลก

E.1: ขนาดภาพของดาวพฤหัสบดีจำลองที่ขนาดเชิงมุมสูงสุด (48" - 48 arcseconds) ที่ทางยาวโฟกัสใช้งานจริงต่างๆ (EFL) ตามที่จะบันทึกบนเซ็นเซอร์ Pentax K200D ของฉัน (23.5 x 15.7 มม. / 3872 x 2592 พิกเซล) พร้อมพิกเซล ความกว้าง 0.00606 มม. แทรกเพื่อเปรียบเทียบคือภาพถ่ายจริงของดวงจันทร์ (30 arc minutes - หรือ 1800 arc seconds ในเส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุม) ที่ EFL = 700mm และ f/11 ด้วยกล้องเดียวกันและเลนส์ Tamron SP 350 mm f/5.6 (รุ่น 06B) บวกกับเทเลคอนเวอร์เตอร์ 2X

ดังที่เห็นได้จากรูปที่ E.1 ด้านบน แม้แต่เลนส์เทเลโฟโต้ "standard" ที่ยาวที่สุดในช่วง 500 มม. ถึง 1,000 มม. ก็แทบจะไม่สามารถแสดงดาวพฤหัสบดีขนาดยักษ์ว่าเป็นดาวที่สว่างจ้าเกินไปได้ มีเพียงดาวศุกร์ (64") เท่านั้นที่สามารถแซงดาวพฤหัสบดีในขนาดเชิงมุมของดาวเสาร์ (21") รวมถึงระบบวงแหวนของมัน (49") ที่จะมีขนาดเท่ากับดาวพฤหัสบดีไม่มากก็น้อย ในขณะที่ดาวอังคารที่ฝ่ายตรงข้ามได้ดีที่สุดจะมีขนาด 50% (25") ของดาวพฤหัสบดี . ดาวพุธที่ดีที่สุดจะอยู่ที่ 13" ในขณะที่ดาวยูเรนัสและเนปจูนคือ 3.7" และ 2.5"

หมายเหตุ นี่คือ these ขนาดเชิงมุมสูงสุด ที่ระยะห่างน้อยที่สุดของดาวเคราะห์จากโลก ปกติจะตัวเล็กกว่านั้น!

ดังนั้น ตราบใดที่เราจำกัดตัวเองให้อยู่เฉพาะเลนส์ถ่ายภาพทั่วไป เราก็อยู่ในขอบเขตของการถ่ายภาพแหล่งกำเนิดแสงที่เหมือนจุดจุดดังในหัวข้อ B ของการถ่ายภาพกลุ่มดาวด้านบนอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงใช้กฎเดียวกันทุกประการ

ตอนนี้ ดาวเคราะห์ที่สว่างกว่าจะบันทึกเป็นเศษส่วนในเสี้ยววินาที แต่การถ่ายภาพจุดเล็กๆ ในท้องฟ้ามืดจำนวนมากนั้นไม่มีประโยชน์ คุณจะต้องเปิดรับแสงเพื่อที่จะนำดาวธรรมดาบางดวงออกมาเช่นกัน ดังนั้น เราจึงกลับมาที่ Constellation Photography มากขึ้นไปอีก ดาวเคราะห์อาจเปิดรับแสงมากเกินไปเพื่อจับภาพดาวที่จางลง แต่จะไม่เบี่ยงเบนไปจากภาพ:

E.3 : น่าสนใจยิ่งขึ้น: ดาวอังคารใกล้กับกลุ่มเปิด Praespe in Cancer ที่ถ่ายด้วยเลนส์ 35mm f/2.8 10s และ ISO 1600 (ครอบตัด 100%)

สำหรับฉัน การถ่ายภาพดาวเคราะห์ด้วยเลนส์ "small" ที่คุ้มค่าที่สุดคือการผสมผสานระหว่างการถ่ายภาพกลุ่มดาวกับการถ่ายภาพภูมิทัศน์ตอนกลางคืน ไม่มีการเปลี่ยนแปลงกฎทั่วไปที่นี่:

E.8: พลังเย้ายวนของจินตนาการและความคิดที่ปรารถนา

หากคุณต้องการถ่ายภาพรายละเอียดของดาวเคราะห์ คุณจะต้องทำมากกว่าการรวมกล้องธรรมดาทั่วไปเข้ากับเลนส์เทเล (เทเล) ทั่วไป

ขนาดพิกเซล ความยาวโฟกัส และการสุ่มตัวอย่าง

ดูรูปที่ จ.1 ด้านบน ที่ทางยาวโฟกัส 1000 มม. ดูเหมือนว่าเรามีดิสก์ที่มองเห็นได้ แม้ว่าจะยังเล็กมากก็ตาม แต่มีเส้นผ่านศูนย์กลางน้อยกว่า 40 พิกเซลเมื่อกล่าวถึงเซ็นเซอร์เฉพาะ (ขนาดพิกเซล = 0.00606 มม.) ดังนั้น ในแง่ของการรวมเลนส์ + เซ็นเซอร์แล้ว เราสามารถเห็นจุดและโครงสร้างที่แยกจากกันด้วยความกว้างสองหรือสามพิกเซลได้ดีที่สุด ซึ่งในกรณีนี้จะเท่ากับ (3/40)*48" = 3.5" (อาร์ควินาที) นั่นคือในกรณีที่มองเห็นได้ดีเยี่ยม

ความปั่นป่วนในบรรยากาศ/การมองเห็นไม่ดีอาจทำให้ความละเอียดลดลงเหลือเพียง 5" ได้อย่างง่ายดาย เลนส์ที่ดีใดๆ ก็ตามที่มีรูรับแสงว่างตั้งแต่ 70 มม. ขึ้นไปสามารถให้ความละเอียดทางแสงภายในข้อกำหนดนี้ได้อย่างง่ายดาย หากเลนส์อยู่ในอุดมคติ - มีความละเอียดของแสงจำกัดโดยการเลี้ยวเบนเท่านั้น - กำลังการแยกภาพ R จะขึ้นอยู่กับเส้นผ่านศูนย์กลางรูรับแสง D ดังนี้:

R = 116/D โดยที่ R ถูกวัดในหน่วยอาร์ควินาทีและ D ในหน่วยมิลลิเมตร

ดังนั้น ตามหลักการแล้ว กำลังการแยกภาพ 2.5" ตามที่กล่าวไว้สำหรับเซ็นเซอร์ K200D ของฉันควรใช้เลนส์ที่มี D = 116/2.5 = 46.4 มม.

. โดยมีเงื่อนไขว่าทางยาวโฟกัส F ของเลนส์นั้นยาวเพียงพอ เนื่องจากวัตถุ 2.5" จะสร้างภาพบนเซ็นเซอร์ของฉันที่มีความกว้าง 0.000012 * F และด้วยความกว้างของพิกเซลที่ฉันมี รูปภาพนั้นจะกว้าง 0.002 * F พิกเซล ดังนั้นหาก F มีขนาดเล็กกว่า 1,000 มม. ฉันก็จะไม่สามารถแยกสิ่งใดๆ ได้ใกล้กับขีดจำกัดการแก้ไขของเลนส์ "ideal" ของฉัน

ในปัจจุบัน เลนส์ถ่ายภาพในทางปฏิบัติไม่เหมาะและมีเพียงการเลี้ยวเบนเท่านั้นที่จำกัด แต่หลักการที่กล่าวถึงข้างต้นเกี่ยวข้องกับ:

ความละเอียดของเลนส์ (ไม่ว่าจะจำกัดการเลี้ยวเบนหรือไม่ก็ตาม) จะเพิ่มขึ้นตามรูรับแสงและกำลังการแก้ไขทั้งหมดของระบบลดลงตามขนาดพิกเซลที่เพิ่มขึ้น

ดูเหมือนว่ามีสองวิธีที่จะไป: เลือกใช้ขนาดพิกเซลที่เล็กกว่า ซึ่งฉันไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน แต่ภาพดาวเคราะห์มือสมัครเล่นที่ดีที่สุดนั้นสร้างโดยกล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่และเว็บแคมที่มีพิกเซลขนาดเล็ก ซ้อนวิดีโอหลายร้อยรายการ เฟรม หรือคุณสามารถเพิ่มทางยาวโฟกัสได้

ทั้งหมดเดือดลงไปที่ปัญหาของ การสุ่มตัวอย่างที่เหมาะสมซึ่งคุณสามารถอ่านเพิ่มเติมได้ในหน้าที่ยอดเยี่ยมนี้.

ตามที่กล่าวไว้ข้างต้น คุณไม่เพียงแค่ต้องมีรูรับแสงที่เหมาะสมเท่านั้น แต่ยังต้องมีบางอย่างที่มากกว่าความยาวโฟกัสขั้นต่ำ "theoretical" ที่เปลือยเปล่าด้วย ประสบการณ์เชิงปฏิบัติของฉันเองควรมีความยาวโฟกัสที่มีประสิทธิภาพขั้นต่ำ (MEFL) ดังนี้:

MEFL = 20,000.000 * p / A,

ดังนั้นสำหรับ Pentax K200D และเส้นผ่านศูนย์กลางของดาวพฤหัสบดีที่ 48" ฉันพบว่า: MEFL = 20.000.000 * 0.00606 / 48 หรือ MEFL = 2500 มม. ซึ่งฉันทำได้ดังนี้:

E.9 : กล้อง "Planetary Camera" ของฉันที่มี EFL 2900 มม.: กล้องโทรทรรศน์ Vixen Polaris R 100L 4" f/10 Newtonian เลนส์ ASTRO 2.5X apochromatic Barlow และ Pentax K200D DSLR เลนส์ Barlow ที่ใช้มีขนาด 2.5 เท่า แต่ด้วย T-Ring อะแดปเตอร์หลอดโฟกัสนี้และขนาดของกล้อง ฉันได้ EFL ที่ยาวขึ้นเล็กน้อยในการตั้งค่าจริง

และใช่! ฉันสามารถจับภาพรายละเอียดของดาวเคราะห์ได้อย่างน้อย ดังภาพต่อไปนี้:

รูปภาพถูกถ่ายเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ประมาณ UT = 22:30 น. จากซ้ายไปขวาเราเห็น: Io, Jupiter, Europa, Ganymede และ Calisto

ISO สำหรับทุกภาพคือ 500 EFL=2900mm f/29

เลนส์อยู่ในรูปที่ E.9 ติดตั้งอยู่บนเส้นศูนย์สูตร Mead LX75

ฉันจงใจละเว้นการครอบตัดใด ๆ ใน E.10 และ E.11 เพื่อแสดงขนาดดิสก์จริง อ้างอิง การจำลองในรูปที่ จ.1 ด้านบน การครอบตัดดาวพฤหัสบดี 100% ใน E.11 แสดงไว้ด้านล่าง คลิกที่ภาพเพื่อดูการครอบตัด 400% การครอบตัดดังกล่าวจะไม่เปิดเผย "hidden รายละเอียด" ใด ๆ ด้วยความละเอียดของฉัน แต่อาจสะดวกสำหรับการดูหน้าจอในระยะไกลมากขึ้น

E.13: ครอบตัดรูปภาพ 100% ในรูปที่ E.11

ดังนั้น ด้วยดาวเคราะห์ที่เล็กกว่า - หรือดาวเคราะห์ดวงที่ใหญ่กว่าอยู่ในตำแหน่งที่เอื้ออำนวยน้อยกว่าการเข้าใกล้โลกมากที่สุด - ส่วนที่เหลือนั้นง่ายไหม แค่เพิ่มทางยาวโฟกัสให้มากขึ้น เราก็ควรจะกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย

การเปิด EFL เป็นเรื่องง่าย - เราจะกลับมาที่นี้ในไม่ช้า - แต่มีอุปสรรค์ เราอาจพบการขยายที่ว่างเปล่าเร็วกว่าในภายหลัง:

การเลี้ยวเบน ความยาวโฟกัส และคุณภาพของภาพ

เบื้องหลังการแสดงออก (โดยประมาณ) ของ Dawes Limit เกี่ยวกับความละเอียดของเลนส์ที่กล่าวถึงข้างต้นคือความจริงที่ว่ากลุ่มของลำแสงคู่ขนานจากแหล่งกำเนิดแสงแบบจุดจะไม่มีวันสร้างภาพที่เหมือนจุดที่ระนาบโฟกัสของเลนส์ เนื่องจากรูรับแสงที่จำกัดของเลนส์ รังสีจะถูกเลี้ยวเบนและรบกวนซึ่งกันและกันเพื่อสร้างรูปแบบในระนาบโฟกัสของจุดศูนย์กลางที่ล้อมรอบด้วยวงแหวนสีเข้มและสว่าง ซึ่งความสว่างของวงแหวนจะลดความสว่างลงอย่างรวดเร็วด้วยระยะห่างจาก ศูนย์ พวกเขาจะสร้าง Airy Disk

ตามคำจำกัดความ แหล่งกำเนิดแสงที่เหมือนจุดสว่างเท่ากันสองแหล่งจะได้รับการแก้ไขเมื่อจุดกึ่งกลางของภาพหนึ่งอยู่ที่ตำแหน่งในวงแหวนแรกที่มีความสว่างต่ำสุดในภาพของอีกภาพหนึ่ง (หรือห่างออกไปแน่นอน ). ระยะห่างระหว่างจุดศูนย์กลางทั้งสอง - เท่ากับเส้นผ่านศูนย์กลางของจุดศูนย์กลางจุดใดจุดหนึ่ง - เรียกว่าเส้นผ่านศูนย์กลางของ Airy Disk ในการวัดเชิงเส้นที่ระนาบโฟกัสนั้นเส้นผ่านศูนย์กลางสามารถแสดงได้ดังนี้:

ตอนนี้ F/D ที่เรารู้จักในฐานะค่า f ของเลนส์ ในขณะที่ λ ในสเปกตรัมแสงที่มองเห็นได้อาจแตกต่างกันตั้งแต่ 700 นาโนเมตร (สีแดง) ถึง 400 นาโนเมตร (สีน้ำเงิน) สำหรับข้อโต้แย้งที่ค่อนข้างมีคุณภาพ เราอาจใส่ λ ไว้ตรงกลาง (สีเขียว) ของสเปกตรัมที่ 550 นาโนเมตร = 0.00055 มิลลิเมตร ด้วยการทำให้เข้าใจง่ายนี้ เราจึงต้องมีการประมาณค่าที่ยุติธรรม

A = 0.00134 มิลลิเมตร * f-number

ตอนนี้ หยุดชั่วครู่และแยกแยะสิ่งนี้: รูปภาพ "blob" ของแหล่งที่มีลักษณะเหมือนจุด เช่น ดาว เส้นผ่านศูนย์กลางจะเพิ่มขึ้นตามสัดส่วนของค่า f เมื่อเราหยุดเลนส์ลง. ดังนั้น การหยุดเลนส์ของเรา ไม่เพียงแต่ปิดกั้นทางให้แสงเข้าสู่กล้องของเราเท่านั้น โดยที่แสงน้อยที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาจะกระจายไปทั่วพื้นที่ขนาดใหญ่ = พิกเซลจำนวนมากขึ้น ทำให้โฟตอนน้อยลงในองค์ประกอบพิกเซลแต่ละส่วน และ จึงทำให้ภาพมืดลงยิ่งขึ้นไปอีก

"หยุดเลนส์ของคุณ" อาจเป็นวิธีแก้ไขอย่างรวดเร็วสำหรับเลนส์ที่ไม่ค่อยสมบูรณ์แบบในการถ่ายภาพภาคพื้นดิน แต่ก็ไม่ใช่สูตรที่ดีในการถ่ายภาพดาราศาสตร์

สำหรับ 4" f/10 Newtonian ของฉันที่แสดงใน E.9 ฉันมีความกว้าง A = 0.0134 มม. = 2.2 พิกเซลบน K200D ของฉันและในการกำหนดค่าที่แสดงด้วยเลนส์ Barlow (EFL = 2900 มม. - f/29) ฉันได้รับ A = 0.15 มม. = 6.4 พิกเซล การลดขนาดพิกเซลจะไม่ช่วยให้ "blobs" เพิ่มขึ้นในการเพิ่มค่า f อย่างแน่นอนเมื่อเราพูดถึงความยาวโฟกัสและการสุ่มตัวอย่างที่เพียงพอ

กล้องส่องทางไกล Vixen R 100L Newtonian แบบวินเทจของฉัน (1982) เป็นแบบเรียบง่าย แต่มีกระจกโค้งที่สร้างขึ้นอย่างยอดเยี่ยม (ไม่ใช่ชาว Newtonian ทุกคนในกลุ่มนี้ที่สามารถอ้างสิทธิ์ได้ในวันนี้ ) เป็นระบบโฟกัสยาว (f/10) ที่มีสิ่งกีดขวางรองขนาดเล็ก และค่อนข้างจะถือว่ากำลังการแยกรายละเอียดนั้นค่อนข้างใกล้เคียงกับ 120/100 = 1.2 arc วินาที แต่ก็เป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าจะสมเหตุสมผลหรือไม่ที่จะเพิ่ม EFL เกิน 3000 มม. ที่วัตถุทางยาวโฟกัสที่เพิ่งแยกออกจะมีความกว้างน้อยกว่า 3 พิกเซลบนเซ็นเซอร์เล็กน้อยและรัศมีดิสก์ Airy จะเป็นเพียง บิตที่มีความกว้างมากกว่า 3 พิกเซล ฉันสามารถเพิ่ม EFL และรับภาพที่ใหญ่ขึ้นได้ แต่รูปภาพนั้นจะไม่มีข้อมูลเพิ่มเติม ฉันจะเห็นความพร่ามัวอะไรก็ตามที่มีกำลังขยายเพิ่มขึ้น

ฉันเจอแล้ว กำลังขยายเปล่า empty.

มีเพียงความคลุมเครือเท่านั้นที่จะมองเห็นได้ชัดเจนขึ้นในภาพที่หรี่ลง ดังนั้นจึงใช้เวลาในการเปิดรับแสงนานขึ้น และทำให้ผู้ยากเห็นมีเวลาเล่นมากขึ้น วิธีเดียวที่จะได้ภาพที่ดีขึ้นคือการเพิ่มเส้นผ่านศูนย์กลางของเลนส์เมื่อ EFL เพิ่มขึ้น และรักษาค่า f ให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม

ดาวเคราะห์ไม่ได้ชี้เหมือนแหล่งกำเนิดแสงที่พวกมันถูกยืดออก - แม้จะเล็ก - วัตถุ แต่เส้นขนที่บางและรายละเอียดเล็ก ๆ บนดิสก์ของพวกมันจะได้รับผลกระทบจากความนุ่มนวลของการเลี้ยวเบนและการขยายที่ว่างเปล่าเช่นกัน จากสิ่งที่ฉันได้เห็น (และได้ยิน) "sensible" f- ตัวเลขถูก จำกัด ไว้ที่ประมาณ 60 หรืออาจจะ 70 แม้ว่าฉันจะมีข้อสงสัย - และต่ำกว่านี้

ไม่ว่าอุปกรณ์ที่เรามีและสิ่งที่เราทำ จะมีจุดที่การพิจารณาเกี่ยวกับการสุ่มตัวอย่างและการพิจารณาในส่วนที่เกี่ยวกับความนุ่มนวลของการเลี้ยวเบนจะต้องเป็นไปตาม ชีวิต - สำหรับช่างภาพดวงดาว - เต็มไปด้วยการประนีประนอม

การเพิ่ม EFL นั้นค่อนข้างง่าย เมื่อรู้ว่าตอนนี้ฉันรู้อะไรแล้ว ฉันควรจำกัดตัวเองและเพิ่ม EFL ด้วยช่วงที่เหมาะสมเท่านั้น นั่นคือช่วงที่ค่ารูรับแสงของเป้าหมายเลนส์/กล้องโทรทรรศน์ของฉันจะกำหนดเป็นอันดับแรกและสำคัญที่สุด

มีสองวิธีที่สามารถทำได้: ด้วยเลนส์เนกาทีฟ (เลนส์ Barlow และ Tele Converters) หรือด้วยการฉายภาพเลนส์ใกล้ตา

เลนส์บาร์โลว์และเทเลคอนเวอร์เตอร์

เลนส์ Barlow เป็นเลนส์เชิงลบที่เพิ่มความยาวโฟกัสของเลนส์ (โดยทั่วไปแล้วด้วยปัจจัย 2X หรือ 3X) โดยไม่ต้องเพิ่มเส้นทางแสงโดยรวมของระบบของคุณหลายนิ้ว มันค่อนข้างคล้ายกับตัวแปลงเทเลโฟโต้ทั่วไปและทำงานในลักษณะเดียวกัน อันที่จริง อะแดปเตอร์ T2 ทั้งคู่อาจเชื่อมต่อกับกล้องโทรทรรศน์ส่วนใหญ่ได้ เราได้เห็นการทำงานของเลนส์ Barlow 2.5X ในรูปที่ E.9 ด้านบนแล้ว เช่นเดียวกับผลลัพธ์ในภาพดาวพฤหัสบดีต่อไปนี้

และเช่นเคย คุณได้รับสิ่งที่คุณจ่ายไป และคุณควรไปหา apochromats ที่มีระยะห่างอากาศ 3 เลนส์ที่ดีกว่า พวกเขาไม่จำเป็นต้องมีราคาแพงมาก (ของฉันไม่ได้!) และคุณจะไม่เสียใจกับค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมเล็กน้อย

เทเลคอนเวอร์เตอร์เช่นเดียวกับเทเลคอนเวอร์เตอร์บวกกับบาร์โลว์สามารถซ้อนกันได้:

E.14 : เลนส์ ASTRO 2.5X APO Barlow สมัยใหม่และเทเลคอนเวอร์เตอร์ Tamron 2X แบบวินเทจซ้อนกัน Stack

ใน E.14 เราเห็นชุดที่ฉันได้ใช้แล้วได้ผลดี ด้วยคำสั่งผสมนี้ ฉันได้ EFL ประมาณ 5800 สำหรับ Vixen Polaris R 100L Newtonian ของฉัน และค่า f/58 ก็เป็นค่า f ที่มีประโยชน์สูงสุดกับระบบนี้อย่างแน่นอน

การฉายภาพช่องมองภาพ

สมมติว่าคุณมีกล้องโทรทรรศน์เร็วซึ่งมีเลนส์ขนาดใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัด เช่น 8" f/5 Newtonian จากนั้นคุณอาจต้องการเพิ่ม EFL ของคุณประมาณ 10 เท่า ในกรณีนี้ การเรียงซ้อนของ Barlows และ TC ไม่ใช่หนทางข้างหน้าจริงๆ ใน E.14 ด้านบน เรามีเลนส์เดี่ยว 3 (Barlow) + 7 (TC) ที่เกี่ยวข้องอยู่แล้วและอินเทอร์เฟซแก้วอากาศจำนวนที่สอดคล้องกันเพื่อแนะนำการกระเจิง การหน่วง และการสะท้อนกลับภายใน

เราอาจฉายภาพที่เกิดจากกล้องโทรทรรศน์ในโฟกัสเฉพาะจุดโดยใช้เลนส์ทางยาวโฟกัสสั้น (แน่นอนว่าเป็นเลนส์ใกล้ตา) ในระยะหนึ่ง และด้วยเหตุนี้จึงได้กำลังขยายเพิ่มเติมของภาพที่เกิดขึ้นบนเซนเซอร์ของกล้อง:

E.15 : หลักการฉายภาพช่องมองภาพ (ดูข้อความ)

อะแดปเตอร์การฉายภาพช่องมองภาพมีจำหน่ายในท้องตลาดในหลายยี่ห้อ รูปทรง และประเภทย่อย::

E.16: ซ้ายล่าง: อะแด็ปเตอร์การฉายภาพช่องมองภาพแบบกล่องสไตล์วินเทจที่มีการออกแบบที่ค่อนข้างซับซ้อนพร้อมช่องมองภาพเคลื่อนที่ภายในที่ช่วยให้ระยะการฉายภาพแบบปรับได้ ขวาล่าง: อะแดปเตอร์การฉายภาพขั้นพื้นฐานของ ASTRO แบบร่วมสมัยพร้อมตำแหน่งช่องมองภาพคงที่ ทั้งสองเชื่อมต่อกับกล้องด้วยอะแดปเตอร์กล้อง T2 และทั้งคู่อาจขยายด้วย T2 หรือท่อต่อขยายเฉพาะสำหรับยึดกล้องสำหรับความยาวในการฉายภาพที่ยาวนานขึ้น

ดังนั้น ให้ซื้ออะแดปเตอร์ตัวใดตัวหนึ่ง และคุณพร้อมที่จะเข้าถึงความยาวโฟกัสที่มีประสิทธิภาพ (EFL) ที่คุณต้องการแล้ว ด้วยการเปลี่ยนความยาวการฉายภาพหรือเลนส์ใกล้ตาหรือทั้งสองอย่าง คุณสามารถบรรลุการขยายตามความต้องการของหัวใจได้แทบทุกขนาด

ตัวอย่างเช่น หากคุณต้องการเพิ่ม EFL ของระบบ 8" f/5 (FL = 1,000 มม.) เป็น 10.000 มม. ด้วยเลนส์ตา 20 มม. คุณจะต้องใช้ M=10 ด้วยช่องมองภาพขนาด 20 มม. คุณจะต้องใช้ L = 242 มม. S2 = 220 มม. และ S1 = 22 มม. ค่า L ที่ 24 ซม. จริงๆ แล้วค่อนข้างมากเมื่อพิจารณาว่าคุณมีกล้องที่ค่อนข้างหนักที่แขวนอยู่ในอากาศบนแขนก้านโยกยาว 24 ซม. ซึ่งจะทำให้ทั้งระบบสั่นสะเทือนได้ง่าย - และด้วยกำลังขยายสูง! ลองโฟกัสและกดปุ่มปล่อยในสถานการณ์เช่นนี้แล้วคุณจะรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร

มันจะทำงานได้ดีขึ้นกับเลนส์ตา 10 มม. ในสถานการณ์นี้ซึ่งต้องใช้ L = 121 มม., S2 = 110 มม. และ S1 = 11 มม. แต่ในทุกสถานการณ์: ใช้เมาท์สำหรับงานหนักและขาตั้งกล้อง/ท่าเรือ ใช้ตัวล็อคกระจกและใช้รีโมทปล่อย

เมื่อรู้ว่าตอนนี้เรารู้อะไรเกี่ยวกับการสุ่มตัวอย่าง ความละเอียด ขนาดพิกเซล เส้นผ่านศูนย์กลางรูรับแสง และทางยาวโฟกัสแล้ว จึงค่อนข้างตรงไปตรงมาในการตั้งค่า (และหวังว่าจะเข้าใจเหตุผลเบื้องหลัง) กฎง่ายๆ บางประการสำหรับภาพถ่ายดาวเคราะห์ในระบบสุริยะของเรา ทั้งหมดที่เราต้องการคือความรู้เกี่ยวกับเส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุมของดาวเคราะห์และความสว่างของพื้นผิว

ดาวเคราะห์ดวงใดดวงหนึ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งในชั้นในสุดและที่ใกล้ที่สุด อาจมีขนาดและความสว่างแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญเป็นครั้งคราวและจากฝ่ายตรงข้าม (หรือการรวมกัน) ไปยังอีกดวงหนึ่ง วงโคจรของพวกมันมีความแปลกประหลาดไม่มากก็น้อยและไม่ได้อยู่ศูนย์กลางร่วมกับวงโคจรของโลก ตัวอย่างเช่น ดาวอังคารที่ฝ่ายค้านอาจมีขนาดแตกต่างกันไปตั้งแต่ 14" ที่ขาดแคลนไปจนถึงขนาดมหันต์ (น่าเสียดายที่หายากมาก) 25" และด้วยรูปลักษณ์ที่เล็กที่สุดเมื่อรวมกัน มันจะเป็นหมัด 4" เท่านั้น - นอกเหนือจากการถ่ายภาพดาวเคราะห์ที่มีรายละเอียดสำหรับมือสมัครเล่นธรรมดา

เมื่อคำนึงถึงสิ่งนี้ ต่อไปนี้คือชุดของการตั้งค่าที่เสนอในรูปแบบตาราง โดยสมมติว่ามีค่า ISO 500 และขนาดพิกเซลเฉลี่ย 0.005 มม.

REMFL = ความยาวโฟกัสต่ำสุดที่มีประสิทธิภาพขั้นต่ำที่แนะนำตามสมการ (E.ii) ด้านบน

จากคำแนะนำเหล่านี้ คุณสามารถคาดการณ์เกี่ยวกับออปติกและค่ากำหนด ISO ของคุณเองได้ อีกครั้ง นี่ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ที่แน่นอน แต่เป็นเพียงแนวทางสำหรับการทดลองต่อเนื่องของคุณด้วยอุปกรณ์ของคุณเองและภายใต้ท้องฟ้าของคุณเอง

จ.17: ดาวเสาร์ถ่ายภาพด้วยเลนส์หักเห Bresser Messier AR-90 ทางยาวโฟกัส 900 มม. และกล้อง DSLR Pentax K-5

E.18 :ดาวเสาร์ถ่ายภาพด้วยอุปกรณ์เดียวกันกับใน E.17 พร้อมกับเลนส์บาร์โลว์ APO 2.5X ที่ให้ EFL 2300 มม.

ถ่ายจากตัวเมืองแต่ตามสภาพที่เห็นสมควร วันที่ 16 เมษายน 2555

สังเกตใน E.17 ว่าดวงจันทร์ที่สว่างที่สุดสี่ดวงของดาวเสาร์ถูกจับได้ด้วย ทำให้เกิดเส้นเกือบตรงจากด้านซ้ายล่างถึงมุมขวาบน

. สิ่งที่เราได้เรียนรู้ข้างต้นอาจใช้สำหรับการถ่ายภาพดวงจันทร์ "landscape" โดยละเอียด:

กลับมาที่ลานหน้าจักรวาลของเราอีกครั้ง และกลับสู่เป้าหมาย ที่ซึ่งผลลัพธ์ที่น่าพอใจสามารถทำได้ด้วยวิธีที่ง่ายที่สุด: เลนส์เทเลโฟโต้ กล้อง และขาตั้งกล้อง - พลัส อีกหนึ่งไอเทมที่ขาดไม่ได้: A ปลอดภัย ตัวกรองพลังงานแสงอาทิตย์

F.1: พระอาทิตย์ตกที่หาด Horbaek - Midsummer's Eve 2010

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า หลายคนพยายามถ่ายภาพพระอาทิตย์ตกที่สวยงามแห่งหนึ่ง ซึ่งสามารถมองเห็นจานสุริยะได้จริงโดยไม่เจ็บปวดและปวดตาเมื่อดวงอาทิตย์เข้าใกล้ขอบฟ้า ที่จริงแล้วพระอาทิตย์ตกดังกล่าวค่อนข้างหายาก โดยที่บรรยากาศทำงานร่วมกันอย่างสงบพอสมควรและทว่าทึบแสงเนื่องจากหมอกควันและฝุ่น/หมอกควันจนทำให้แสงจากดวงอาทิตย์อ่อนลงจนถึงระดับที่ยอมรับได้ เว้นแต่คุณจะรู้วิธีอ่านบรรยากาศ การถ่ายภาพดังกล่าวก็ไม่มีความเสี่ยง: สังเกตว่าดวงอาทิตย์ถูกเผาไหม้ที่ด้านบนอย่างไร - เพียงครึ่งองศาเหนือขอบฟ้า ยกดวงอาทิตย์ขึ้นอีกเล็กน้อย และการลดทอนของบรรยากาศจะลดลงสู่ระดับ ซึ่งแสงแดดอาจทำให้ดวงตาของคุณเสียหายร้ายแรงและถาวร

นอกจากนี้ แม้ว่าภาพอย่าง F.1 อาจเหมาะสำหรับการถ่ายภาพทิวทัศน์ แต่ก็ไม่สามารถผ่านเกณฑ์สำหรับการถ่ายภาพดาราศาสตร์ได้สังเกตว่าดวงอาทิตย์แบนราบเนื่องจากการหักเหของบรรยากาศยิ่งใกล้ขอบฟ้ามากเท่าใด รังสีของแสงก็จะยิ่งโค้งงอขึ้นมากขึ้นเท่านั้น ในความเป็นจริง ถ้าโลกไม่มีชั้นบรรยากาศ ดวงอาทิตย์ใน F.1 ด้านบนจะอยู่ใต้เส้นขอบฟ้าในเวลาที่ถ่ายภาพนี้จริงๆ นอกจากนี้ ดังแสดงในรูปที่ ก.2 ในตอนเริ่มต้น นี่คือที่ที่บรรยากาศปั่นป่วนมากที่สุดและรายละเอียดเกี่ยวกับพื้นผิวสุริยะจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะถ่ายภาพ

ดังนั้น ตัวกรองจึงเป็นสิ่งจำเป็น ไม่ใช่ตัวกรองใดๆ (หรืออุปกรณ์ที่มีความซับซ้อนและมีราคาแพงกว่าซึ่งอยู่นอกขอบเขตของหน้าเหล่านี้) เพื่อความปลอดภัย ฟิลเตอร์ของคุณจะต้องกันแสงแดด 99.999% ไม่ให้เข้าไปในเลนส์ นั่นคือต้องมีความหนาแน่นของแสง 5.0 ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม: คุณต้องมีฟิลเตอร์ที่ด้านหน้าออปติกของคุณ ไม่ใช่ฟิลเตอร์ด้านหลังใกล้กับจุดโฟกัสของเลนส์ของคุณ. และคุณไม่ต้องการมีฟิลเตอร์มืดของประเภทกระจกของช่างเชื่อม เนื่องจากฟิลเตอร์สีเข้มทำงานโดยการดูดซับแสง ดังนั้นจึงสร้างความร้อนและกระแสอากาศที่ไม่ต้องการในและรอบๆ ออปติกของคุณ คุณต้องมีฟิลเตอร์สะท้อนแสงที่จะลดแสงที่เข้าสู่เลนส์ของคุณโดยการสะท้อนแสง 99.999% ที่ตกกระทบบนฟิลเตอร์ของคุณ

วิธีการของคุณที่มีอยู่และจินตนาการของคุณเองจะเป็นแนวทางที่ดีที่สุดที่นี่ อย่างไรก็ตาม ถ้าฉันสามารถทำได้ คุณก็ทำได้เช่นกัน!

ฉันเริ่มด้วยการบอกว่าสิ่งที่คุณต้องมีคือขาตั้งกล้อง เลนส์เทเลโฟโต้ กล้อง และตัวกรองแสงอาทิตย์ที่ปลอดภัย แต่ที่จริงแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ขาตั้งกล้องเพื่อทดลองใช้งานอย่างรวดเร็ว แม้ว่าคุณจะใช้ฟิลเตอร์ความหนาแน่นออปติคอล 5.0 (หรือค่อนข้างลดทอน) แต่ดวงอาทิตย์อาจถูกถ่ายโดยมือถือเพื่อดูว่ามี "anything อยู่ที่นั่นหรือไม่" และสิ่งที่คุณสามารถมองเห็นและถ่ายภาพด้วยวิธีง่ายๆ เหล่านี้คือจุดดับบนดวงอาทิตย์และเม็ดเล็กๆ:

ภาพในรูปที่ F.3 ถ่ายภายใต้สภาวะที่ไม่เอื้ออำนวยในวันที่อากาศหนาวเย็นในเดือนพฤศจิกายนจากกลางเมืองในเดือนพฤศจิกายน (มีอากาศร้อนจัด) อย่างไรก็ตาม กลุ่มจุดบอดบนดวงอาทิตย์ยังมองเห็นได้ชัดเจนในการเปิดรับแสงเพียงครั้งเดียวนี้ ฉันมักจะดูอย่างรวดเร็วแบบนี้เพื่อตัดสินว่าควรตั้งค่าอุปกรณ์ของฉันสำหรับงาน "serious" มากขึ้นหรือไม่ และนี่ก็ใช้เทคนิคเดียวกันกับการถ่ายภาพดวงจันทร์:

ใช้ขาตั้งกล้องที่มั่นคง (หากคุณไม่มีที่ยึดเส้นศูนย์สูตร) ​​ใช้ตัวล็อคกระจกและปลดสาย/รีโมท และควรวางซ้อนกันเพื่อดึงรายละเอียดที่ดีที่สุดออกมา

ดังนั้น หากเรามีอัตราส่วน f เท่ากับ 11 และค่า ISO เท่ากับ 100 เราจะพบว่า t = 0.0075 * 121 / 100 = 0.0091

- กล่าวอีกนัยหนึ่ง เวลาเปิดรับแสงของเรา t จะอยู่ที่ประมาณ 1/100 ถึง 1/125 วินาที โปรดทราบว่าหากไม่มีตัวกรอง 5.0 เวลาในการรับแสงที่คำนวณของเราจะกลายเป็น 1/11.000.000 วินาที แดดจ้า-สว่างมาก อย่างไรก็ตาม ด้วยตัวกรองที่เหมาะสม นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับ "ing in" ที่เป้าหมายนี้

อย่างไรก็ตาม นี่สำหรับดวงอาทิตย์ที่สดใสในท้องฟ้าแจ่มใส ดังที่เราได้กล่าวไปแล้วในตอนต้น - และอ้างอิงความคิดเห็นในรูปที่ ก.2 ช.1 และ ฉ.3 - บรรยากาศอาจทำให้แสงสะท้อนของดวงอาทิตย์อ่อนลงได้อีก ยิ่งดวงอาทิตย์ใกล้จะถึงขอบฟ้ามากเท่าใด การลดทอนเพิ่มเติมนี้อาจยิ่งเด่นชัดมากขึ้นเท่านั้น

แม้แต่เมฆที่บางมาก เช่น หมอกควัน ซึ่งมองไม่เห็นในทันทีอาจส่งผลกระทบค่อนข้างมาก อาจเป็น 10 เท่า ในเวลาที่เหมาะสมที่สุดในวันที่และเวลาที่ระบุ:

F.4 และ F.5: ดวงอาทิตย์ถ่ายภาพ (ถือกล้องด้วยมือ) ห่างกันไม่กี่นาทีด้วย Pentax K200D, เลนส์ Tamron 200mm f/3.5 Model 04B และเทเลคอนเวอร์เตอร์ Kenko SHQ 1.5 EFL = 300 มม. 1/800 วินาที ที่ ISO 320 และ f/6.75 (ครอบตัด 100% - คลิกที่นี่เพื่อดูรูปภาพใหญ่)

ดวงอาทิตย์แสดงขนาดเชิงมุมเสมอประมาณ 32 ' (นาทีอาร์ค) ซึ่งเท่ากับขนาดเชิงมุมสูงสุดของดวงจันทร์ (28' - 32') การตั้งค่าการรับแสงสำหรับดวงอาทิตย์ด้วยฟิลเตอร์ความหนาแน่นออปติคอล 5.0 ก็ค่อนข้างจะเหมือนกันกับดวงจันทร์ ดังนั้น คุณจะต้องใช้อุปกรณ์และเทคนิคเดียวกันกับที่กล่าวไว้สำหรับดวงจันทร์ด้านบน

เห็นได้ชัดว่าดวงอาทิตย์ถูกถ่ายในเวลากลางวัน และการพิจารณาเรื่องความคงตัวของอากาศมีความสำคัญพอๆ กับดวงจันทร์และอีกเล็กน้อย ดังนั้น:

ดังที่กล่าวไว้ คุณสามารถถ่ายภาพจุดบอดบนดวงอาทิตย์และเม็ดเล็กๆ ได้ ความยื่นออกมาและสิ่งต่างๆ เหล่านี้มีไว้สำหรับเจ้าของตัวกรองและเครื่องมือที่มีความซับซ้อน แต่การพบจุดดับบนดวงอาทิตย์เป็นกลุ่มๆ นั้นอาจเป็นผลดีก็ได้ การเฝ้าดูพวกมันเคลื่อนตัวในละติจูด เติบโตและลดลงเมื่อเวลาผ่านไป

ฉ.6 และ ฉ.7: ภาพที่ถ่ายเมื่อวันที่ 25 กันยายน 2554 เวลา UT = 11:39 น. ถ่ายด้วยกล้อง Pentax K200D DSLR และเลนส์ Tamron 300mm f/5.6 Model 54B พร้อมเทเลคอนเวอร์เตอร์ Tamron F-series EFL = 600 มม. f/11 ซ้อนภาพ 9 ภาพ - 5 จาก 1/125 วินาทีและ 4 จาก 1/80 วินาที - ที่ ISO 100 ซ้อนใน Registax และเพิ่มคอนทราสต์ปานกลางใน PhotoImpact F.6 คือการปลูกพืช 100% F.7 คือการขยายส่วนของส่วนเดียวกัน (คลิกเพื่อดูภาพขนาดใหญ่)

การเป็นหนึ่งในภาพถ่ายจุดบอดบนดวงอาทิตย์ภาพแรกของฉัน (นั่นคือ: นับตั้งแต่ยุคอะนาล็อกของฉัน) ฉันค่อนข้างพอใจ มีรายละเอียดอยู่ในเงามืดและเงามัวที่พบ และเม็ดเล็กๆ อย่างน้อยก็ปรากฏขึ้น มีเหตุผลที่ดีที่จะทำสิ่งนี้ต่อ - ใหม่สำหรับฉัน - ส่วนหนึ่งของงานอดิเรก และมันอาจจะให้โบนัสเซอร์ไพรส์เป็นครั้งคราวด้วย:

F.8: เส้นควบแน่นจากเครื่องบิน - ไม่มีใครสังเกตเห็นจนกระทั่ง "การพัฒนา" ของภาพ การสัมผัสเพียงครั้งเดียว

รายละเอียดการเปิดเผยเช่นเดียวกับด้านบน ยังได้รับการปรับปรุงเล็กน้อยในการประมวลผลภายหลัง


ประสานงาน แก้ไข

1523. แก้ไขละติจูดและลองจิจูด

ละติจูด และ ลองจิจูด เป็นพิกัดที่ใช้ระบุตำแหน่งบนโลก บทความนี้กล่าวถึงคำจำกัดความที่แตกต่างกันสามประการของพิกัดเหล่านี้

ละติจูดทางดาราศาสตร์ คือมุม (ABQ, รูปที่ 1523) ระหว่างเส้นตรงในทิศทางของแรงโน้มถ่วง (AB) ที่สถานีกับระนาบของเส้นศูนย์สูตร (QQ') ลองจิจูดทางดาราศาสตร์ คือมุมระหว่างระนาบของเส้นเมอริเดียนท้องฟ้าที่สถานีหนึ่งกับระนาบของเส้นเมอริเดียนท้องฟ้าที่กรีนิช พิกัดเหล่านี้มักพบได้จากการสังเกตการณ์บนท้องฟ้า ถ้าโลกเป็นเนื้อเดียวกันอย่างสมบูรณ์และกลม ตำแหน่งเหล่านี้จะสอดคล้องและน่าพอใจ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการโก่งตัวของแนวตั้งอันเนื่องมาจากการกระจายตัวของมวลโลกไม่เท่ากัน เส้นละติจูดและลองจิจูดทางดาราศาสตร์ที่เท่ากันจึงไม่เป็นวงกลม แม้ว่าสิ่งผิดปกติจะมีน้อยก็ตาม ในสหรัฐอเมริกา องค์ประกอบแนวตั้งที่สำคัญ (ที่ส่งผลต่อลองจิจูด) อาจมากกว่า 18" เล็กน้อย และองค์ประกอบ meridional (ส่งผลต่อละติจูด) มากถึง 25"

รูปที่ 1523 ละติจูดสามแบบที่จุด A

ละติจูด Geodetic คือมุม (ACQ, รูปที่ 1523) ระหว่างเส้นตั้งฉากกับทรงกลม (AC) ที่สถานีและระนาบของเส้นศูนย์สูตรทางภูมิศาสตร์ (QQ') ลองจิจูด Geodetic คือมุมระหว่างระนาบที่กำหนดโดยเส้นตั้งฉากกับทรงกลมและแกนของโลกกับระนาบของเส้นเมอริเดียน geodetic ที่กรีนิช ค่าเหล่านี้ได้มาเมื่อแก้ไขละติจูดและลองจิจูดทางดาราศาสตร์สำหรับการโก่งตัวของแนวตั้ง พิกัดเหล่านี้ใช้สำหรับสร้างแผนภูมิและมักเรียกกันว่า ละติจูดทางภูมิศาสตร์ และ ลองจิจูดทางภูมิศาสตร์แม้ว่านิพจน์เหล่านี้บางครั้งใช้เพื่ออ้างถึงละติจูดทางดาราศาสตร์

ละติจูดเชิงภูมิศาสตร์ คือมุม (ADQ, รูปที่ 1523) ที่จุดศูนย์กลางของทรงรีระหว่างระนาบของเส้นศูนย์สูตร (QQ') กับเส้นตรง (AD) ไปยังจุดบนพื้นผิวโลก สิ่งนี้แตกต่างจากละติจูดเชิงภูมิศาสตร์เนื่องจากโลกเป็นทรงกลมมากกว่าทรงกลม และเส้นเมอริเดียนเป็นวงรี เนื่องจากความคล้ายคลึงกันของละติจูดถือเป็นวงกลม ลองจิจูด geodetic จึงเป็น geocentric และไม่มีการใช้นิพจน์แยกต่างหาก ความแตกต่างระหว่างละติจูด geocentric และ geodetic อยู่ที่ประมาณ 11.6 ' ที่ละติจูด 45°

เนื่องจากรูปทรงโค้งมนของทรงรี ความยาวของระดับของละติจูดทางภูมิศาสตร์จึงไม่เท่ากันทุกที่ โดยเพิ่มขึ้นจากประมาณ 59.7 ไมล์ทะเลที่เส้นศูนย์สูตรเป็น 60.3 ไมล์ทะเลที่ขั้วโลก ค่าของ 60 ไมล์ทะเลที่นักเดินเรือมักใช้นั้นถูกต้องที่ละติจูด 45°


อะไรทำให้จรวดทะยาน?

นับตั้งแต่การเปิดตัวสปุตนิก 1 โดยสหภาพโซเวียตเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2500 โลกได้ตื่นตระหนกกับแนวคิดการเดินทางในห้วงอวกาศ ในช่วงหกทศวรรษที่ผ่านมา มนุษยชาติได้เฝ้าดูจรวดและกระสวยอวกาศทุกรูปแบบถูกปล่อยสู่อวกาศสำหรับภารกิจในวงโคจรโลกต่ำ จนถึงขอบสุดของระบบสุริยะของเรา อย่างไรก็ตาม แม้จะมีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ของคนรุ่นก่อนและปัจจุบัน การเดินทางและการสำรวจในอวกาศในวงกว้างก็ยังไม่สามารถทำได้ในเชิงพาณิชย์ แทนที่จะพึ่งพาหน่วยงานด้านอวกาศที่ได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาลเป็นหลัก เช่น NASA ของสหรัฐอเมริกาเอง ส่วนหนึ่งของปัญหาคือกระบวนการสร้างและปล่อยจรวดสู่อวกาศที่ซับซ้อนและไม่ต้องพูดถึงราคาแพง โพสต์บล็อกนี้จะครอบคลุมพื้นฐานทางเคมีของกระบวนการที่แน่นอนนั้น โดยอธิบายรายละเอียดเชื้อเพลิงต่างๆ ที่ทำให้การซูมด้วยจรวด

เทคโนโลยีจรวดไม่ได้ประกอบด้วยชิ้นเดียว และระบบขับเคลื่อนของจรวดก็เช่นกัน ในการนำจรวดขึ้นสู่วงโคจรหรือออกจากอิทธิพลของโลกโดยสิ้นเชิง ต้องใช้เชื้อเพลิงและเชื้อเพลิงที่แตกต่างกันร่วมกันเพื่อให้เหมาะกับสถานการณ์มากที่สุด ในส่วนต่อไปนี้ ฉันจะพูดถึงแหล่งเชื้อเพลิงทั่วไปบางส่วน รวมถึงแหล่งทดลองที่น่าสนใจ

แบบของเหลว

ออกซิเจนเหลวและไฮโดรเจนเหลว

เชื้อเพลิงทั่วไปที่ได้รับความนิยมและเรียบง่ายที่สุดชนิดหนึ่งคือการผสมผสานระหว่างไฮโดรเจนเหลวและออกซิเจนเหลว ซึ่งจะถูกบีบอัดและทำให้เย็นลงในอาคารจัดเก็บ ณ สถานที่ปฏิบัติงาน จนกว่าจะถึงเวลาที่ปล่อยเชื้อเพลิง ดังที่เห็นในโดมสีขาวใน ขอบซ้ายสุดของรูปภาพในหน้านี้ ซึ่ง NASA อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการถ่ายโอนและการจัดเก็บเชื้อเพลิงแช่แข็งนี้อย่างละเอียด จุดที่น่าสนใจที่ควรทราบคือ อย่างน้อยในกรณีของไฮโดรเจนเหลว ไม่จำเป็นต้องมีปั๊มแบบแอคทีฟในการขนส่งเชื้อเพลิง ปริมาณเล็กน้อยได้รับอนุญาตให้กลายเป็นไอ ทำให้เกิดความแตกต่างของแรงดันที่ผลักเชื้อเพลิงเหลวออกจากถัง ผ่านท่อ และเข้าไปในจรวดที่รออยู่

ออกซิเจนเหลวและไฮโดรเจนจะรวมกันอยู่ในจรวด จากตรงนั้น เป็นเรื่องง่ายๆ ในการจุดไฟทั้งสอง โดยทำให้เกิดปฏิกิริยารีดักชัน-ออกซิเดชัน (รีดอกซ์) อย่างที่คาดไว้ ออกซิเจนคือตัวออกซิไดเซอร์ และไฮโดรเจนคือตัวรีดิวซ์ เขียนในรูปแบบขยาย ปฏิกิริยาดำเนินไปเช่นนั้น

ไฮโดรเจนถูกออกซิไดซ์ (ให้อิเล็กตรอน)

ออกซิเจนลดลง (รับอิเล็กตรอน)

เมื่อรวมกันแล้วทำให้เกิดปฏิกิริยาสุทธิของ:

อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยานี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติภายใต้อุณหภูมิที่สูงขึ้น ใครก็ตามที่เคยจุดไฟไฮโดรเจนจะบอกคุณว่าเมื่ออยู่ในสภาวะที่เหมาะสม มันจะระเบิด (หรือระเบิด) มากกว่าการเผาไหม้ การระเบิดที่ควบคุมได้นี้จะให้พลังงานแก่สถานะแรกของการบินของจรวด อย่างไรก็ตาม นับจากนั้นเป็นต้นมา วิธีการขับเคลื่อนที่แตกต่างกันก็เข้ามามีบทบาท หนึ่งในวิธีที่โดดเด่นที่สุดคือเครื่องเร่งจรวดเชื้อเพลิงแข็ง

สารขับดันเหลวรูปแบบอื่นๆ ได้แก่ การใช้น้ำมันก๊าดแทนไฮโดรเจน และการใช้ไนโตรเจนเตตรอกไซด์และไฮดราซีนเป็นเชื้อเพลิงร่วมกัน แต่พวกมันทั้งหมดอาศัยกระบวนการพื้นฐานเดียวกันของปฏิกิริยารีดอกซ์

Solid-Based

จรวดที่ใช้เชื้อเพลิงแข็งมีรูปแบบที่หลากหลาย ขึ้นอยู่กับขนาด ต้นทุน ความปลอดภัย และประสิทธิภาพที่จำเป็นสำหรับการปฏิบัติงานที่กำหนด สิ่งเหล่านี้มีประโยชน์ในการเพิ่มพลังให้กับระบบขับเคลื่อนด้วยของเหลวหลักของจรวดบางชนิด (เช่น กระสวยอวกาศ) จึงเป็นที่มาของชื่อเครื่องเร่งจรวดแบบแข็ง แม้ว่าเชื้อเพลิงที่แน่นอนจะแตกต่างกันไป แต่เชื้อเพลิงประเภทหนึ่งที่ใช้กันทั่วไปมากที่สุดสำหรับจรวดขนาดใหญ่ (ชนิดที่จำเป็นในการส่งยานอวกาศ) คือโลหะผง ซึ่งมักจะเป็นแมกนีเซียมหรืออะลูมิเนียม ที่ถูกออกซิไดซ์โดยตัวออกซิไดซ์ที่แรง เช่น แอมโมเนียมไนเตรตหรือ แอมโมเนียมเปอร์คลอเรต สิ่งเหล่านี้เรียกว่าสารขับดันคอมโพสิต ตัวอย่างปฏิกิริยาจะเป็นดังนี้:

10Al + 6NH4ClO4 → 4Al2O3 + 2AlCl3 + 12H2O + 3N2

อะลูมิเนียมถูกออกซิไดซ์ ทำให้เกิดปฏิกิริยาออกพลังงานสูง และแอมโมเนียมคลอเรตทำหน้าที่เป็นตัวออกซิไดเซอร์ ซึ่งรับอิเล็กตรอนของอะลูมิเนียมได้ง่าย

รูปแบบอื่นๆ ของสารขับดันจรวดที่เป็นของแข็ง ได้แก่ ผงสีดำธรรมดา การเพิ่มวัตถุระเบิดแรงสูงให้กับจรวดคอมโพสิต ส่วนผสมของสังกะสี-ซัลเฟอร์ที่เป็นผง และการใช้น้ำตาลเป็นวัสดุออกซิไดซ์ เป็นต้น

รูปแบบอื่นๆ ของการขับเคลื่อน/อนาคต:

รูปแบบหนึ่งของการขับเคลื่อนจรวดที่มีแนวโน้มว่าจะอยู่ในระบบที่ใช้ไอออน ซึ่งถูกติดตามโดยหน่วยงานอวกาศจนถึงและรวมถึงองค์การนาซ่าด้วย ในระบบที่ใช้ไอออน ตำแหน่งอิเล็กโทรดอย่างระมัดระวังจะใช้เพื่อเร่งอนุภาคที่มีประจุ (ไอออน) ให้มีความเร็วที่สามารถเข้าถึงเศษส่วนของความเร็วแสงได้อย่างมีนัยสำคัญ ในทางทฤษฎี หากให้เวลาเพียงพอ จรวดและ/หรือยานพาหนะสามารถเร่งความเร็วด้วยความเร็วของไอออนที่ปล่อยออกมา แต่ปัจจัยอื่นๆ (เช่น เวลา อนุภาคในอวกาศ) ทำให้ความเร็วสูงสุดของจรวดทำงานช้าลงอย่างมาก แต่ก็ยัง เร็วกว่าเทคโนโลยีเชื้อเพลิงจรวดรุ่นปัจจุบันขึ้นอยู่กับขนาด แล้ว การขับเคลื่อนด้วยไอออนถูกใช้เพื่อปรับเปลี่ยนในวิถีโคจรและ/หรือการปฐมนิเทศของจรวด’s (หรือยานอวกาศอื่น ๆ ’s) แต่เวลาของการขับเคลื่อนไอออนในฐานะแหล่งกำเนิดความเร่งหลักยังห่างไกลออกไป

ระบบนี้อาศัยแหล่งพลังงานไฟฟ้าคงที่ ซึ่งมักจะเป็นพลังงานแสงอาทิตย์หรือนิวเคลียร์ เนื่องจากข้อจำกัดของระบบที่มีทรัพยากรจำกัดในอวกาศ นอกจากนี้ยังต้องใช้คอมพิวเตอร์และแหล่งที่มาของอนุภาคเพื่อทำงานเป็นไอออน ซึ่งเป็นสภาวะเฉพาะสำหรับระบบขับเคลื่อนนี้

อนาคตมีแนวโน้มที่ดีสำหรับเทคโนโลยีการขับเคลื่อนด้วยไอออน เนื่องจากยานพาหนะที่มีความเร็วตามทฤษฎีสูงซึ่งสามารถเข้าถึงได้และการออกแบบที่ค่อนข้างประหยัดเชื้อเพลิง หากเป็นไปได้ว่าระบบขับเคลื่อนด้วยไอออนจะเข้ามาครอบงำอุตสาหกรรมการขับเคลื่อนยานอวกาศ แต่สำหรับตอนนี้ เราแค่ต้องพึ่งพาเชื้อเพลิงทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นของเหลวแช่แข็งหรือผงโลหะ


คำสันธานพิเศษพิเศษแห่งปี 2020

คำสันธานที่ยอดเยี่ยม – ดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์เรียงแถวกันและปรากฏใกล้กันจากมุมมองของเรา เกิดขึ้นค่อนข้างน้อยแต่สม่ำเสมอ (ห่างกันประมาณ 20 ปี) เนื่องจากโคจรรอบดาวพฤหัสบดี (11.9 ปี) และดาวเสาร์ (29.5 ปี) Great Conjunction ครั้งต่อไปที่กำลังจะมีขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ในวันที่ 21 ธันวาคม 2020 เป็นวันพิเศษพิเศษ

มีความพิเศษเป็นพิเศษเพราะดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์อยู่ใกล้กันมาก โดยห่างกันเพียง 6 นาทีอาร์ค คุณจะต้องย้อนเวลากลับไปเกือบ 400 ปี ถึงวันที่ 16 กรกฎาคม 1623 เพื่อค้นหาพวกมันให้ใกล้เคียงที่สุด! เพื่อช่วยให้เห็นภาพได้ ให้ถือนิ้วก้อยของคุณที่ความยาวแขน ซึ่งครอบคลุมประมาณ 1° ดังนั้นเมื่อรวมกัน ดาวเคราะห์ทั้งสองจะแยกจากกันด้วยระยะทางเท่ากับประมาณ 1/10 ของความกว้างของนิ้วก้อยของคุณ – ที่อยู่ใกล้ เพียงพอที่ทั้งสองจะปรากฏเป็นดาวสว่างดวงเดียวด้วยตาเปล่า พวกมันจะปรากฏต่ำถึงขอบฟ้าทางตะวันตกเฉียงใต้ในช่วงพระอาทิตย์ตกดินในวันที่ 21 ธันวาคม (พระอาทิตย์ตกเวลา 16:15 น. PST)

ดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์จะอยู่ในระดับต่ำทางตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อมองจากเมืองแวนคูเวอร์ บริติชโคลัมเบีย ในวันที่ 21 ธันวาคม เวลา 17.00 น. PST

ไม่จำเป็นต้องรอจนถึงวันที่ 21 ธันวาคม เนื่องจากดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์อยู่ใกล้กันอยู่แล้ว โดยเริ่มจากเดือนธันวาคมห่างกันประมาณ 2° ทั้งสองจะพอดีกับมุมมอง 1° (ปกติของกล้องโทรทรรศน์ทั่วไป) ตั้งแต่วันที่ 17 ธันวาคมถึงวันที่ 25 ธันวาคม

ดาวเสาร์และดาวพฤหัสบดีเข้าใกล้กันมากขึ้นในขณะที่ Great Conjunction 2020 เข้าใกล้ในวันที่ 21 ธันวาคม เครดิตภาพ: นิตยสาร Sky At Night, Peter Lawrence
วันที่การแยก (อาร์ค-นาที)
17 ธ.ค28
18 ธ.ค.18
ธ.ค. 1913
20 ธ.ค8
21 ธ.ค.6
22 ธ.ค11
23 ธ.ค16
24 ธ.ค22
25 ธ.ค29
ดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ในมุมมองของช่องมองภาพจำลอง 1° – คลิกเพื่อเปิดเวอร์ชันที่ใหญ่ขึ้น

ระดับความสูงและสภาพอากาศที่ต่ำจะเป็นสิ่งที่ท้าทายสำหรับการสังเกตร่วมจากแวนคูเวอร์ คุณอาจต้องการชมการถ่ายทอดสดเหตุการณ์จากสถานที่ห่างไกลแทนที่จะเดิมพันบนท้องฟ้าแจ่มใสในเดือนธันวาคมในแวนคูเวอร์ เช่น – Virtual Telescope กำลังจัดงานถ่ายทอดสด

นิตยสาร Sky-At-Night มีบทความเกี่ยวกับ Great Conjunction พร้อมข้อมูลเพิ่มเติม และคุณสามารถรับเคล็ดลับการสังเกตทั่วไปจาก SkyNews’s Guide to Observing Jupiter


AskScience: มีคำถาม? รับคำตอบ

2 4 3

AskScience แผงนักวิทยาศาสตร์XXIV

5 3 2

JJ vaxx มีประสิทธิภาพเพียงใดในการรักษาตัวในโรงพยาบาลจากตัวแปรเดลต้า

ฉันไม่พบข้อความที่มีชื่อเสียงใดๆ ที่ระบุสถิติเกี่ยวกับโอกาสในการเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลและการเสียชีวิตโดยเฉพาะ หากคุณได้รับวัคซีน JJ และตรวจพบเชื้อ Cov19 แบบเดลต้า

ถ้ามีใครกระโดดเข้าไปได้จะดีมาก ขอขอบคุณ.

9 16 10 18

ภูมิรัฐศาสตร์คือแซนด์บ็อกซ์ของคุณ

2 2

ถ้าเทสลาอยู่บนเส้นทางของการผลิตกระแสไฟฟ้าผ่านอากาศ เช่น WiFi ทำไมเราถึงทำไม่ได้ในตอนนี้เพราะเทคโนโลยีก้าวหน้าไปมาก?

แก้ไข: แล้วระยะทางสั้นกว่าไม่เหมือนวิทยุล่ะ? พูดเหมือนกับ WiFi เลยไหม ให้ฉันชาร์จโทรศัพท์แม้ว่าฉันจะอยู่ห่างจากที่ชาร์จเพียง 5 เมตร ขณะนี้การชาร์จแบบ "wireless" ทำได้ดีกว่าการชาร์จด้วยสายเคเบิล

ถ้าระบบสุริยะมีขนาดเท่าโมเดลเล็กๆ ในห้องของฉัน มันจะหมุนเร็วแค่ไหน?

รัฐบาลแคนาดาแนะนำให้ผสมวัคซีน mRNA และชาวแคนาดาจะได้รับวัคซีนตามข้อเสนอ เหตุผลทางวิทยาศาสตร์สำหรับการผสม AstraZeneca และ Moderna คืออะไร?

การศึกษาการผสมวัคซีนไวรัสเวกเตอร์และ mRNA ทั้งหมดทำกับแอสตร้าเซเนก้าและไฟเซอร์ การอนุมานทางวิทยาศาสตร์อย่างเข้มงวดว่าวัคซีน mRNA สามารถผสมกันได้จากการศึกษาเหล่านี้หรือไม่?

จะเกิดอะไรขึ้นหากฉันติดเชื้อ COVID-19 ไม่กี่นาทีก่อนรับวัคซีน?

ในประเทศของฉัน คิวฉีดวัคซีนโควิด-19 มีแนวโน้มจะยาวและคนต่อแถวไม่ปฏิบัติตามมาตรการเว้นระยะห่างอย่างปลอดภัย

จะเกิดอะไรขึ้นหากฉันติดเชื้อโควิด-19 ขณะเข้าคิวรับวัคซีนโควิด-19 แล้วไปรับวัคซีนในไม่กี่นาทีหรือหลายชั่วโมงหลังจากนั้น?


การแบ่งชั้นที่เสถียรส่งเสริมเครื่องบินไอพ่นหลายโซนในแบบจำลองไดนาโม Jovian ที่ปั่นป่วน

ภารกิจ Juno ที่กำลังดำเนินอยู่ของ NASA ทำให้เกิดข้อจำกัดใหม่ๆ เกี่ยวกับพลวัตภายในของดาวพฤหัสบดี ข้อมูลที่รวบรวมโดยเครื่องวัดความเข้มข้นของสนามแม่เหล็กบนเครื่องบินเผยให้เห็นสนามแม่เหล็กที่พื้นผิวที่มีไดโพลครอบงำ พร้อมด้วยแผ่นฟลักซ์แม่เหล็กที่มีการแปลเป็นภาษาท้องถิ่นอย่างแรง การวัดความโน้มถ่วงบ่งชี้ว่าไอพ่นโซนพื้นผิวที่รุนแรงขยายออกไปหลายพันกิโลเมตรต่ำกว่าระดับเมฆก่อนที่จะสลายตัวอย่างรวดเร็วต่ำกว่า 0.94 − 0.96 Rเจ, Rเจ เป็นรัศมีเฉลี่ย Jovian ที่ระดับหนึ่งแถบ โครงสร้างภายในของดาวพฤหัสบดีสามารถแบ่งออกเป็นสองส่วน: (ผม) ชั้นนอกที่เต็มไปด้วยส่วนผสมของโมเลกุลไฮโดรเจนและฮีเลียมซึ่งคาดว่ากระแสจะเป็นแนวขับเคลื่อน (ii) บริเวณด้านในที่ไฮโดรเจนกลายเป็นโลหะและคาดว่าไดนาโมจะคงสนามแม่เหล็กไว้ อย่างไรก็ตาม แบบจำลองภายในหลายรุ่นแนะนำโครงสร้างที่ซับซ้อนมากขึ้นโดยมีบริเวณตรงกลางบางๆ ซึ่งฮีเลียมจะแยกออกจากไฮโดรเจน ก่อตัวเป็นชั้นที่มีการแบ่งชั้นตามองค์ประกอบ ที่นี่ เราพัฒนา Jovian dynamo ระดับโลกเครื่องแรกซึ่งรวมเอาเลเยอร์ที่มีการแบ่งชั้นอย่างเสถียรระดับกลางระหว่าง 0.82 Rเจ และ 0.86 Rเจ. การใช้การกระจายที่ต่ำกว่ารุ่นก่อนมากช่วยให้เราแยกไดนามิกของแกนโลหะและเปลือกโมเลกุลได้ชัดเจนยิ่งขึ้นการวิเคราะห์ความสมดุลของพลังงานเผยให้เห็นว่าพลังงานแม่เหล็กมีขนาดใหญ่กว่าพลังงานจลน์ในบริเวณโลหะเกือบหนึ่งเท่า ขณะที่พลังงานจลน์ส่วนใหญ่ถูกสูบเข้าสู่การเคลื่อนที่เป็นวงในเปลือกโมเลกุล ผลลัพธ์เหล่านี้เกิดจากลำดับชั้นของแรงพื้นฐานที่แตกต่างกันโดยมีความสมดุลสามเท่าระหว่างแรงลอเรนซ์ อาร์คิมิดีน และ Ageostrophic Coriolis ในแกนโลหะและความเฉื่อย การลอยตัว และแรง Ageostrophic Coriolis ที่ควบคุมชั้นภายนอก การจำลองที่นำเสนอนี้เป็นครั้งแรกที่แสดงให้เห็นว่าเครื่องบินไอพ่นแบบโซนหลายตัวและการกระทำของไดนาโมที่มีไดโพลควบคุมอยู่สามารถรวมเข้าด้วยกันในการจำลองทั่วโลก การรวมชั้นที่มั่นคงเป็นส่วนประกอบที่จำเป็นที่ช่วยให้ไอพ่นแบบโซนสามารถพัฒนาในเปลือกนอกโดยไม่ทำให้เกิดการกระทำของไดนาโมในบริเวณที่เป็นโลหะลึก การแบ่งชั้นที่เสถียรยังทำให้คุณสมบัติขนาดเล็กของสนามแม่เหล็กเรียบขึ้นด้วยผลกระทบของผิว ทำให้เกิดสนามผิวที่มีขั้วมากเกินไปเมื่อเทียบกับการสังเกต ข้อจำกัดเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าชั้นเสถียรที่เป็นไปได้ในดาวพฤหัสบดีควรอยู่ใกล้กับพื้นผิวมากขึ้น (0.9 - 0.95 Rเจ).


ดาวเคราะห์วีนัสเป็นดาวหางหรือไม่??

ในบรรดาดาวเคราะห์ทั้งหมดในระบบสุริยะ ดาวศุกร์เป็นดาวเคราะห์ดวงเดียวในการเคลื่อนที่ถอยหลังเข้าคลอง
ที่น่าแปลกใจที่จะพูดน้อย วีนัสมีความพิเศษอย่างไร?

มันสามารถเข้าสู่ระบบสุริยะในอดีตที่ไม่ไกลเกินไปในฐานะดาวหางที่ถูกแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์จับได้หรือไม่? ทำไมต้องเป็นดาวหาง?


Velikovsky อ้างว่าทฤษฎีของเขาสามารถพิสูจน์ได้หากพบว่าดาวศุกร์ยังร้อนอยู่ (หลักฐานการกำเนิดล่าสุด) ที่ห่อหุ้มด้วยเมฆไฮโดรคาร์บอน (เศษส่วนหางของดาวหาง) และมีการเคลื่อนที่แบบหมุนผิดปกติ (หลักฐานที่แสดงว่าเคยได้รับความเดือดร้อนผิดปกติมาก่อน ตกสู่วงโคจรเหมือนดาวหาง)

ในปี 1963 ยานสำรวจอวกาศ Mariner II ยืนยันว่าอุณหภูมิของดาวศุกร์อยู่ที่ 800 องศาฟาเรนไฮต์

มันมีเปลือกหนา 15 ไมล์ที่ประกอบด้วยไม่ได้ของคาร์บอนไดออกไซด์หรือน้ำตามที่ควรจะเป็นก่อนหน้านี้ แต่มีโมเลกุลหนักของไฮโดรคาร์บอน

การสังเกตการณ์โดยห้องปฏิบัติการวิจัยกองทัพเรือสหรัฐฯ ระบุว่าดาวศุกร์มีการเคลื่อนที่ถอยหลังเข้าคลองอย่างช้าๆ ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะที่ไม่เหมือนใครในบรรดาดาวเคราะห์

มันฟังดูแปลกๆ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันสนใจมากที่สุดคือการหมุนรอบของมัน ซึ่งตรงกันข้ามกับดาวเคราะห์ดวงอื่นในระบบสุริยะ

ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าดาวหางจะมีขนาดใหญ่มาก

นอกจากนี้ ดาวหางไม่ใช่แค่ลูกหิมะสกปรกขนาดใหญ่เท่านั้นนะ
บินไปรอบๆ และถ้าเป็นอย่างนั้น กว่าวีนัสก็ไม่ใช่ดาวหาง

ดาวยูเรนัสยังมีการหมุนถอยหลังเข้าคลอง (ทั้งๆ ที่มันเกือบจะหมุนไปด้านข้างเมื่อเทียบกับวงโคจรของมัน)

โปรดทราบว่าเมื่อพูดว่าดาวศุกร์มีการหมุนเวียนถอยหลังเข้าคลอง นี่คือ แตกต่าง ให้มีการถอยหลังเข้าคลอง วงโคจร. มันยังคงโคจรไปในทิศทางเดียวกับดาวเคราะห์ดวงอื่น (และดวงจันทร์เกือบทั้งหมด ยกเว้นบางดวงที่ดักจับโดยก๊าซยักษ์)

ดาวศุกร์เองใช้เวลาในการหมุนรอบแกนของตัวเองนานกว่าจะโคจรรอบดวงอาทิตย์ และมีวงโคจรใกล้เคียงกับวงโคจรของดาวเคราะห์ในระบบสุริยะมากที่สุด ไม่ใช่สิ่งที่คุณคาดหวังจากศพที่ถูกจับเมื่อ 3,500 ปีก่อนอย่างแน่นอน เพียงชั่วพริบตาในระดับดาวเคราะห์ นับประสาการขาดหลักฐานใดๆ ในวงโคจรของดาวเคราะห์ดวงอื่น รวมทั้งโลก และคุณพบว่ามันเป็นความคิดที่ค่อนข้างไร้สาระ

เพื่อชี้แจงสำหรับผู้ที่สงสัยว่า:
ถอยหลังเข้าคลอง โดยทั่วไปหมายถึงในทิศทางย้อนกลับ ดวงอาทิตย์ เมื่อมองจาก "ด้านบน" (กล่าวคือ เหนือขั้วโลกเหนือ) จะหมุนทวนเข็มนาฬิกา ดาวเคราะห์ทุกดวงโคจรรอบวงโคจรของมันในทิศทางทวนเข็มนาฬิกาเมื่อมองจากเหนือขั้วโลกเหนือของสุริยะ
ส่วนใหญ่ยังหมุนทวนเข็มนาฬิการอบแกนของพวกมันเอง การหมุนถอยหลังเข้าคลองหมายความว่าพวกมันหมุนตามเข็มนาฬิกาเมื่อมองจากด้านบน วงโคจรถอยหลังเข้าคลองจะหมายความว่าพวกมันโคจรตามเข็มนาฬิกาเมื่อมองจากด้านบน

โพสต้นฉบับโดย mikesingh
ในบรรดาดาวเคราะห์ทั้งหมดในระบบสุริยะ ดาวศุกร์เป็นดาวเคราะห์ดวงเดียวในการเคลื่อนที่ถอยหลังเข้าคลอง
ที่น่าแปลกใจที่จะพูดน้อย วีนัสมีความพิเศษอย่างไร?

มันสามารถเข้าสู่ระบบสุริยะในอดีตที่ไม่ไกลเกินไปในฐานะดาวหางที่ถูกแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์จับได้หรือไม่? ทำไมต้องเป็นดาวหาง?


Velikovsky อ้างว่าทฤษฎีของเขาสามารถพิสูจน์ได้หากพบว่าดาวศุกร์ยังร้อนอยู่ (หลักฐานการกำเนิดล่าสุด) ที่ห่อหุ้มด้วยเมฆไฮโดรคาร์บอน (เศษส่วนหางของดาวหาง) และมีการเคลื่อนที่แบบหมุนผิดปกติ (หลักฐานที่แสดงว่าเคยได้รับความเดือดร้อนผิดปกติมาก่อน ตกสู่วงโคจรเหมือนดาวหาง)

ในปี 1963 ยานสำรวจอวกาศ Mariner II ยืนยันว่าอุณหภูมิของดาวศุกร์อยู่ที่ 800 องศาฟาเรนไฮต์

มันมีเปลือกหนา 15 ไมล์ที่ประกอบด้วยไม่ได้ของคาร์บอนไดออกไซด์หรือน้ำตามที่ควรจะเป็นก่อนหน้านี้ แต่มีโมเลกุลหนักของไฮโดรคาร์บอน

การสังเกตการณ์โดยห้องปฏิบัติการวิจัยกองทัพเรือสหรัฐฯ ระบุว่าดาวศุกร์มีการเคลื่อนที่ถอยหลังเข้าคลองอย่างช้าๆ ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะที่ไม่เหมือนใครในบรรดาดาวเคราะห์

มันฟังดูแปลกๆ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันสนใจมากที่สุดคือการหมุนรอบของมัน ซึ่งตรงกันข้ามกับดาวเคราะห์ดวงอื่นในระบบสุริยะ

ผู้ชายคนนั้นมีทฤษฎีทุกประเภทเกี่ยวกับดาวศุกร์ซึ่งคิดว่าเป็นเรื่องบ้าๆ บอๆ จนกระทั่งสมมติฐานทั้งหมดของเขาเกี่ยวกับดาวเคราะห์ดวงนี้ได้รับการยืนยัน ยกเว้นว่าเราคงไม่เคยยืนยันว่าดาวศุกร์เป็นดาวหางอย่างไรก็ตาม

เขาเชื่อมโยงกับเรื่องราวโบราณเช่นการอพยพและภัยพิบัติและอธิบายด้วยทฤษฎีของเขา ปฏิทินทั้งหมดมี 360 วันก่อนที่ดาวศุกร์จะผ่านไป และหลังจากนั้นก็มี 365 วัน และความแตกต่างของ 5 วันจะกลายเป็นที่ชัดเจนอย่างยิ่งต่อสังคมเกษตรกรรมโดยใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งคน ดังนั้นจึงไม่น่าจะผิดพลาดได้ เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับเทพเจ้าที่ต่อสู้กับมังกร สายฟ้า และกำแพงน้ำขนาดใหญ่สามารถเชื่อมโยงกับทฤษฎีนี้ได้ แม้แต่ขั้วโลกหรือภูเขาที่โผล่ขึ้นมาจากทะเลและน้ำท่วมใหญ่ก็สามารถอธิบายได้โดยวีนัส ลองนึกภาพคลื่นบนโลกถ้าดวงจันทร์มีขนาดใหญ่เท่าดาวศุกร์! มันจะฉีกเปลือกออกจากกัน!

ปาเน็ตเป็นเทพเจ้า ส่วนหางเป็นมังกร การแสดงสายฟ้าระหว่างดาวเคราะห์ (+) และหาง (-) ดูเหมือนเทพเจ้าที่ต่อสู้กับสายฟ้า.. หางเต็มไปด้วยคาร์บอนซึ่งได้รับการยืนยันในภายหลังในชั้นบรรยากาศที่บางมากของดาวศุกร์ และหางนี้ปกคลุมพื้นโลกและมีปริมาณน้ำฝนที่ตกลงมา ประกอบด้วยอาหารโดยพื้นฐาน (มานาสำหรับชาวฮีบรูซึ่งขณะนี้กำลังเดินเตร่อยู่ในทะเลทรายตามเสาไฟและควันขนาดใหญ่)

อุกกาบาตลากพร้อมกับดาวศุกร์ตกลงสู่พื้นโลกด้วยพายุไฟ ฝุ่นสีแดงทำให้แม่น้ำและทะเลสาบกลายเป็นเลือด (ซึ่งเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ล่าสุดจากอุกกาบาต) ดาวศุกร์จากไปและกลับมา 52(?) ปีต่อมาจากนั้นก็ออกจากวงโคจรปัจจุบัน ปี 52 หรือประมาณนั้น เข้ากับเรื่องราวเก่าๆ เหมือนการอพยพ

ฉันไม่ค่อยแน่ใจเกี่ยวกับทุกทฤษฎีที่ผู้ชายคนนี้มีและมันเข้ากันได้อย่างไร แต่มันค่อนข้างน่าสนใจ ฉันจะอ่านเพิ่มเติมและแจ้งให้พวกคุณทราบในภายหลังด้วยความหวัง

บังเอิญ.. เขาคิดว่าดาวศุกร์มาจากดาวพฤหัสบดี บางทีอาจเป็นดวงจันทร์ หรือดาวพฤหัสดึงเข้าสู่ระบบสุริยะ ลูซิเฟอร์เป็นอีกชื่อหนึ่งของดาวศุกร์ และดาวพฤหัสบดีคือ Zeus+Pater หรือ God The Father ดังนั้นลูซิเฟอร์จึงตกจากพระเจ้าไปทางดวงอาทิตย์ (ใครก็ได้?) Guess Im นอกหัวข้อสำหรับ foum พื้นที่

โฮเมอร์ : ไม่ใช่หมีในสายตา Bear Patrol ต้องทำงานแบบ
เสน่ห์.
ลิซ่า: นั่นเป็นเหตุผลที่กว้างขวางมากพ่อ
โฮเมอร์: ขอบคุณที่รัก
ลิซ่า: ตามตรรกะของคุณ ฉันว่าหินก้อนนี้กันเสือได้
โฮเมอร์: โอ้มันทำงานอย่างไร?
ลิซ่า: มันไม่ได้ผล
โฮเมอร์: เอ่อ.
ลิซ่า: มันเป็นแค่ก้อนหินโง่ๆ
โฮเมอร์: เอ่อ.
ลิซ่า : แต่ฉันไม่เห็นเสืออยู่แถวๆ นี้เลย ใช่ไหม?
โฮเมอร์: ลิซ่า ฉันต้องการซื้อหินของคุณ

นี้เกี่ยวกับสรุปขึ้น methinks

ดาวเคราะห์วีนัสเป็นดาวหางหรือไม่??

[แก้ไขเมื่อ 17-2-2009 โดย ยกระดับหนึ่ง]

โพสต้นฉบับโดย Mogget

ดาวเคราะห์วีนัสเป็นดาวหางหรือไม่??

ว้าว! ที่เรียกว่าอภิปรายอย่างชาญฉลาด!! หนึ่งซับ ไม่ มันสูงกว่าหนึ่งขั้น ปาฏิหาริย์คำเดียว!

ฉันแนะนำให้คุณอ่านลิงค์นี้อย่างละเอียด

เนื่องจากดาวศุกร์มีโคจรรอบดวงอาทิตย์เกือบเป็นวงกลมที่เสถียร มันก่อตัวขึ้นจากการรวมตัวกันของเศษหินที่เกลื่อนระบบสุริยะชั้นในเมื่อประมาณห้าพันล้านปีก่อน

ดาวหางเป็นวัตถุน้ำแข็งที่เกิดขึ้นในระบบสุริยะชั้นนอก (เนื่องจากน้ำแข็งมีแนวโน้มที่จะกลายเป็นไอเมื่ออยู่ใกล้ดวงอาทิตย์)

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ดาวศุกร์จะถูกสร้างขึ้นจากวัสดุที่เบากว่าและเป็นน้ำแข็งมาก ถ้ามันเป็นดาวหาง สมมติ (และเป็นสมมติของ มหึมา สัดส่วน) ว่าดาวศุกร์ เคยทำ ก่อตัวขึ้นในระบบสุริยะชั้นนอก มันจะต้องมีประสบการณ์การรบกวนความโน้มถ่วงที่ผสมผสานกันเฉพาะตัวเพื่อให้มันตกลงมาในวงโคจรเป็นวงกลมใกล้กับดวงอาทิตย์มาก (และโดยไม่ทำให้วงโคจรของดาวเคราะห์ชั้นในดวงอื่นยุ่งเหยิงเลย ). น้ำแข็งจะละลาย/กลายเป็นไออย่างรวดเร็ว และวันนี้คงเหลือไม่มากแล้ว

เชื่อฉัน. ดาวศุกร์ไม่เคยเป็นดาวหาง

Amyone ที่มีความรู้เล็กน้อยเกี่ยวกับภูมิศาสตร์หรือฟิสิกส์ดาราศาสตร์ หรือแม้แต่ใครที่เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับระบบสุริยะของเราก็พูดคำว่า "ไม่" ได้อย่างมั่นใจ

มีหลายอย่างที่ดาวศุกร์น่าจะเป็นได้ เช่น มาร์ชเมลโล่ยักษ์ แต่ดาวหางไม่ใช่หนึ่งในนั้น

อาจไม่มีทางรู้ได้อย่างแน่นอนยกเว้นการเดินทางข้ามเวลา แต่ดาวพฤหัสบดีดึงวัตถุเข้าสู่ระบบสุริยะ

ไม่มันไม่ได้ เดอะซันก็ได้ แต่มวลโน้มถ่วงของดาวพฤหัสบดีมีแนวโน้มที่จะดึงดูดวัตถุจำนวนมากเมื่อเข้าสู่ระบบสุริยะ ซึ่งช่วยลดโอกาสที่วัตถุจะกระทบกับดาวเคราะห์ชั้นใน

ได้ ตามทฤษฎีแล้ว ดาวแคระน้ำตาลยังคงมองไม่เห็นเรา แม้ว่าจะดูไม่น่าเป็นไปได้ก็ตาม แต่แม้ว่าดวงอาทิตย์จะมีคู่แฝดสีดำ แต่ก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่วัตถุที่โคจรรอบดวงอาทิตย์จะถูกลากเข้าไปในระบบสุริยะชั้นในและจับจ้องเป็นวงโคจรเป็นวงกลม นอกจากนี้ หากเป็นกรณีนี้ เกิดอะไรขึ้นกับดาวดวงนั้น (ตามกฎหมายลางสังหรณ์) เราคาดว่าน่าจะโคจรรอบดาวศุกร์ในตอนนี้

อะไรจะเป็นไปได้มากกว่ากัน? ดาวศุกร์นั้นเป็นดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์อยู่เสมอในตำแหน่งปัจจุบันหรือไม่? หรือนั่นคือแกนหินขนาดมหึมา (เต็มไปด้วยทิวเขา ฯลฯ) ของดาวหางขนาดใหญ่ที่ลากเข้าสู่ระบบสุริยะ ทำลายดาวเคราะห์ที่เคยโคจรรอบดวงอาทิตย์ระหว่างดาวพุธกับโลก (จนเหลือร่องรอย) หายไป) พัฒนาบรรยากาศที่หนาแน่นแล้วเคลื่อนเข้าสู่วงโคจรเป็นวงกลมอย่างสมบูรณ์แบบในตำแหน่งเดียวกับดาวเคราะห์ดวงก่อนอย่างน่าอัศจรรย์?

มันมีเปลือกหนา 15 ไมล์ที่ประกอบด้วยไม่ได้ของคาร์บอนไดออกไซด์หรือน้ำตามที่ควรจะเป็นก่อนหน้านี้ แต่มีโมเลกุลหนักของไฮโดรคาร์บอน

มันมีเปลือกหนา 15 ไมล์ที่ประกอบด้วยไม่ได้ของคาร์บอนไดออกไซด์หรือน้ำตามที่ควรจะเป็นก่อนหน้านี้ แต่มีโมเลกุลหนักของไฮโดรคาร์บอน


คุณแน่ใจไหม?
เนื่องจากชั้นบรรยากาศของดาวศุกร์ประกอบด้วย CO2 เกือบทั้งหมด (96.5%) และ N2 (3.5%)
ลิงค์สุ่มสำหรับข้อมูลนี้
แล้วโมเลกุลหนักของไฮโดรคาร์บอนเหล่านั้นอยู่ที่ไหน?


www.holoscience.com.
รายงานของนักวิทยาศาสตร์ฉบับใหม่ (11/6) ยังกล่าวอีกว่า: คาดว่าไททันมีเปลือกน้ำแข็งหนาผสมกับแอมโมเนีย แต่มีหลักฐานปรากฏว่าสิ่งนี้อาจถูกปกคลุมด้วยวัสดุอินทรีย์อีกชั้นหนึ่ง ระหว่างการบินในวันที่ 26 ตุลาคม แคสสินีหยิบไมโครเวฟขึ้นมาจากพื้นผิวที่ดูเหมือนเรืองแสงจากความร้อนของโมเลกุลไฮโดรคาร์บอน “ไททันถูกปกคลุมด้วยสารอินทรีย์จริงๆ” ราล์ฟ ลอเรนซ์ สมาชิกทีมเรดาร์แห่งมหาวิทยาลัยแอริโซนาในทูซอนกล่าว นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าไฮโดรคาร์บอนเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นในชั้นบรรยากาศเมื่อมีเธนถูกทำลายโดยแสงแดดและส่วนประกอบรวมตัวกันเป็นโมเลกุลที่ซับซ้อนมากขึ้น ซึ่งเป็นทฤษฎีที่สนับสนุนโดยการตรวจจับเบนซีนและอะเซทิลีนในชั้นบรรยากาศเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็น: ถ้าพื้นผิวดาวศุกร์เย็นกว่ามาก ก็น่าจะเคลือบด้วยสารอินทรีย์ด้วย มีความลึกลับมากมายเกี่ยวกับชั้นบรรยากาศและเมฆของดาวเคราะห์ดวงนั้น มีการกล่าวอ้างหลายประการว่าไฮโดรคาร์บอนมีอยู่ในชั้นบรรยากาศของดาวศุกร์ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เต็มใจที่จะไล่ตามความเป็นไปได้ดังกล่าว แม้ว่าข้อเท็จจริงที่ว่าบรรยากาศแบบจำลองที่มีเมฆกรดซัลฟิวริกไม่สามารถอธิบายคุณลักษณะทั้งหมดของเมฆบนดาวเคราะห์ดวงนั้นได้ เมื่อวันที่ 26 ก.พ. 2506ในการทำให้ทราบผลการสอบสวนของ Mariner ดร.โฮเมอร์ นิวเวลล์แห่ง NASA ได้ประกาศว่า ในการตัดสินของผู้รับผิดชอบในส่วนนั้นของโครงการ "ดาวศุกร์ถูกห่อหุ้มด้วยก๊าซไฮโดรคาร์บอนและฝุ่นละออง หนา 15 ไมล์ 45 ไมล์เหนือพื้นโลก.' ข้อสรุปขึ้นอยู่กับงานของ LD Kaplan ซึ่งสังเกตว่าชั้นเมฆด้านล่างบนดาวศุกร์มีความเป็นเนื้อเดียวกันจากบนลงล่างในช่วงอุณหภูมิ 160˚C ข้อสรุปของเขาคือมีเพียงสารประกอบที่มีพันธะ CH (คาร์บอน - ไฮโดรเจน) เท่านั้นที่มี ลักษณะทางกายภาพที่เหมือนกันในช่วงอุณหภูมิดังกล่าว

ทฤษฎีอย่างน้อยที่สุดในปี 1963 ดูเหมือนว่าจะมีเพียงพันธะคาร์บอนไฮโดรเจนเท่านั้นที่สามารถเป็นเนื้อเดียวกันได้หลายไมล์และในช่วงอุณหภูมิ

โชคไม่ดีที่ในยุคปัจจุบันไม่มีแหล่งข้อมูลใดที่สามารถเห็นดาวศุกร์ปรากฏตัวครั้งแรกได้ และไม่มีทางบอกได้ว่าปาฏิหาริย์ที่ผิดธรรมชาติและแปลกประหลาดบางอย่างไม่ได้ทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้และนำดาวศุกร์เข้ามาที่นี่ เฮ้ ฉันเคยได้ยินเรื่องปาฏิหาริย์หรือสองครั้งในช่วงไม่นานมานี้ ในแง่สมัยใหม่ ความคิดที่ว่าดาวศุกร์เป็นดาวหางเป็นเรื่องบ้าๆบอๆ และฉันเห็นด้วยกับเงื่อนไขที่ทันสมัยในส่วนนี้ เท่านั้น ฉันยังคิดว่ามีความลับจากอดีตที่อาจจะยังเรียนรู้ได้ในวันนี้ แม้ว่าจะไม่เหมาะกับโลกทัศน์ปัจจุบันหรือไม่น่าจะเป็นไปได้ก็ตาม

นี่คือสิ่งที่ผู้คน ใช้แล้ว ที่จะเชื่อ:
ฉันจะเพิ่มความคิดเห็นตามด้วย "- ผู้ฝ่าฝืน"

ตามที่ Histoire des nations อารยธรรม du mexique:
ดวงอาทิตย์ถูกโจมตีโดย Quetzal-cohuatl หลังจากการหายตัวไปของ [หางงู? - ผู้ฝ่าฝืน] ร่างกายสวรรค์ ดวงอาทิตย์ปฏิเสธที่จะส่องแสง และในช่วงสี่วัน โลกถูกลิดรอนแสงของมัน หลังจากนั้น ร่างที่เหมือนงูก็แปลงร่างเป็นดาวดวงใหญ่ ดาวยังคงชื่อ Quetzal-cohuatl ดาวที่ยิ่งใหญ่และเจิดจ้าดวงนี้ปรากฏขึ้นครั้งแรกทางทิศตะวันออก

ตามที่ Gesammelte Abhandlungen:
Quetzal-cohuatl เป็นชื่อที่รู้จักกันดีของดาวเคราะห์วีนัส

- [หลังจากที่ดาวหางชื่อวีนัสเข้ามาใกล้โลกและเปลี่ยนการหมุนของมัน (ปฏิทิน 360 วันทั่วโลกมีอีก 5 วันในทันใด) - ผู้ฝ่าฝืน]:

"ลำดับของฤดูกาลและระยะเวลาของวันและคืนเริ่มไม่เป็นระเบียบ ในตอนนั้นเองที่ชาวเม็กซิโกได้ควบคุมการนับวัน คืน และชั่วโมงใหม่ตามความแตกต่างของเวลา" (Sources de l'histoire primitive du Mexique)

"ดาวรุ่งปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากการสั่นของแผ่นดินโลกและถูกน้ำท่วมท่วมท้น" (Sources de l'histoire primitive du Mexique)

ใน ของเผ่าพันธุ์ชาวโรมัน:
มีลางสังหรณ์อันน่าทึ่งสำหรับ Castor บันทึกว่าในดาวฤกษ์ที่สดใสชื่อ Venus เรียกว่า Vesperugo โดย Plautus และ Hesperus ที่น่ารักโดย Homer มีอัจฉริยะแปลก ๆ เกิดขึ้นที่เปลี่ยนสีขนาดรูปร่างหลักสูตรที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หรือตั้งแต่

ออกัสติน: "แน่นอนว่าปรากฏการณ์นั้นรบกวนศีลของนักดาราศาสตร์ . . เพื่อยืนยันว่าสิ่งนี้ซึ่งเกิดขึ้นกับ Morning Star (วีนัส) ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนหรือตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา"

ตั้งอยู่ในกินซ์เบิร์ก ตำนาน ในสมัยของโจชัว "ดาวดวงใหม่ถือกำเนิดขึ้นทางทิศตะวันออกซึ่งเวทมนตร์ทั้งหมดก็ไร้ประโยชน์"

ในประเทศจีน "ดวงดาวอันเจิดจ้าปรากฏในสมัยของยาหู่" (คลาสสิกจีน)

วิกิพีเดีย: "Phaeton ต้องการขับรถรบ (พ่อของ Phaeton = พ่อของ Phaeton) (ดวงอาทิตย์) เป็นเวลาหนึ่งวัน แม้ว่า Helios จะพยายามพูดกับเขาออกไป แต่ Phaeton ก็ยืนกราน เมื่อถึงเวลานั้น Phaeton ก็ตื่นตระหนกและสูญเสียการควบคุมม้าขาวที่ดึงรถรบ ตอนแรกมันเบี่ยงสูงเกินไป แผ่นดินจึงเย็นลง จากนั้นมันก็จุ่มลงไปใกล้เกินไป และพืชผักก็แห้งและไหม้ เขาเปลี่ยนส่วนใหญ่ของแอฟริกาให้กลายเป็นทะเลทรายโดยบังเอิญ ในที่สุด Zeus (ผู้ฝ่าฝืนดาวพฤหัสบดี) ถูกบังคับให้เข้าไปแทรกแซงโดยการกระแทกรถรบที่หลบหนีด้วยสายฟ้าเพื่อหยุดรถ และ Phaëthon ก็กระโดดลงไปในแม่น้ำ Eridanus (the Po)"

Hyginus ใน ดาราศาสตร์ บอกว่า Phaethon ทำให้เกิดเพลิงไหม้ของโลกได้อย่างไร ถูกฟ้าผ่าจากดาวพฤหัสบดีและถูกดวงอาทิตย์วางไว้ท่ามกลางดวงดาว (ดาวเคราะห์)

เฮเซียดเขียนว่า "ดาวเพลิง" กลายเป็น "ดาวรุ่ง"

- ((ตาม Wiki Phaethon ก็เป็นชื่อ 'ดาวเคราะห์' ที่อาจเคยอยู่ตรงแถบดาวเคราะห์น้อย แต่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน - ผู้ฝ่าฝืน))

การเกิดของ Morning Star หรือการเปลี่ยนแปลงของบุคคลในตำนานเป็นบรรทัดฐานที่แพร่หลายในนิทานพื้นบ้านของชาวตะวันออกและภาคตะวันตก กินซ์เบิร์ก

ตาฮิติ, Mangaian, Buraits, Kirghiz และ Yakuts และเอสกิโมบอกการเกิดของดาวศุกร์

- ตำราดาราศาสตร์สหัสวรรษที่สามมีระบบดาวเคราะห์ 4 ดวง สหัสวรรษที่สองมีระบบดาวเคราะห์ 5 ดวง (- ผู้ฝ่าฝืน):

ในตารางดาวเคราะห์ฮินดูโบราณ ดาวศุกร์เป็นดาวเคราะห์ดวงเดียวที่หายไป
พราหมณ์ยุคแรกไม่มีดาวเคราะห์ 5 ดวง ยังไม่ถึงช่วงกลางเดือน
ดาราศาสตร์บาบิโลนมีระบบดาวเคราะห์ 4 ดวง คำอธิษฐานโบราณของดาวเสาร์ ดาวพฤหัสบดี ดาวอังคาร และดาวพุธถูกเรียกใช้ แต่ไม่มีคำอธิษฐานถึงดาวศุกร์ (Histoire de l'atronomie ancienne, Astronomy, Astrologie und Mathematik

Apollonius Rhodius อ้างถึงเวลา "เมื่อลูกกลมทั้งหมดยังไม่อยู่ในสวรรค์"

อริสโตเติล อุตุนิยมวิทยา: ในวันต่อมา ดาวเคราะห์วีนัสได้รับคำเรียกชื่อ: 'ดาวดวงใหญ่ที่รวมดาวฤกษ์อันยิ่งใหญ่' แน่นอนว่าดาวฤกษ์ที่ยิ่งใหญ่คือดาวเคราะห์ทั้งสี่ดวง ได้แก่ ดาวพุธ ดาวอังคาร ดาวพฤหัสบดี และดาวเสาร์ . . และดาวศุกร์ก็เข้าร่วมเป็นดาวเคราะห์ดวงที่ห้า”

อ้างจากเดโมคริตุสโดยพลูตาร์คที่พูดถึงดาวศุกร์ราวกับไม่ใช่ดาวเคราะห์ดวงใดดวงหนึ่ง เดโมคริตุสยังเขียนอีกว่า "โลกมีการกระจายอย่างไม่เท่าเทียมกันในอวกาศที่นี่มีมากขึ้น มีน้อยลง . . สาเหตุของการพินาศของพวกเขาคือการชนกัน" "ดาวเคราะห์อยู่ห่างจากเราไม่เท่ากัน" "ดวงดาวถูกมองเห็นเมื่อดาวหางละลาย"

ชาวพีทาโกรัสเชื่อว่า "ดาวหางเป็นดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง แต่ปรากฏเป็นช่วงๆ และลอยขึ้นเหนือขอบฟ้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งกรณีนี้กับดาวพุธก็เช่นกัน เพราะมันขึ้นเหนือขอบฟ้าเพียงเล็กน้อยก็มักจะล้มเหลว ให้เห็นและปรากฏเป็นคราวๆ ไป"

- เพราะช่วงที่ดาวศุกร์สังเกตได้ง่าย ๆ มันมีหาง มีเรื่องราวของดาวที่มีควันหรือเครา ฯลฯ - ผู้ฝ่าฝืน

"ดาวที่สูบ . . . ซึ่งชาวสเปนเรียกว่าวีนัส" "ตอนนี้ฉันถามว่าภาพลวงตาอะไรที่ทำให้ดาวศุกร์กลายเป็นดาวที่พ่นควันได้" ชาวเม็กซิกันเรียกดาวศุกร์ว่า "ดาวที่สูบบุหรี่" ในพระเวท ดาวศุกร์ "ดูเหมือนไฟที่มีควัน" ลมุด "ไฟห้อยลงมาจากดาววีนัส" ถึงดาวศุกร์ Chaldeans "มีเครา"

- ในยุคนั้นอยู่ใกล้โลกมากขึ้น Venus mut ค่อนข้างจะโต สว่างกว่า 1,000,000 เท่าของดวงอาทิตย์ในวันนี้ - ผู้ฝ่าฝืน

ชาวเคลเดียพรรณนาถึงดาวศุกร์ว่า: "คบไฟแห่งสวรรค์ที่เจิดจ้า" "เพชรที่ส่องสว่างดุจดวงอาทิตย์" "อัจฉริยภาพบนท้องฟ้า"

ชาวฮีบรูกล่าวว่า: "แสงจ้าของดาวศุกร์ส่องจากปลายจักรวาลข้างหนึ่งไปยังปลายอีกข้างหนึ่ง"

ข้อความทางดาราศาสตร์ของจีนหมายถึงเวลาที่ "ดาวศุกร์มองเห็นได้ในเวลากลางวันเต็ม และในขณะที่เคลื่อนผ่านท้องฟ้า ก็ยังแข่งขันกับดวงอาทิตย์ด้วยความสว่าง"